Ang Talambuhay ni Chu Qiao Chuan Kabanata 001-010



Kabanata 001 Hukbong Militar

Edited by: Nixie Santos
Translated and reviewed by: Angel Chua

Ika-12 ng Mayo 2009, ganap na alas dos ng umaga, matatagpuan ang kabisera ng lungsod sa labas ng ilang na lugar.

Matuling tumatakbo ang pitong itim na sasakyan, dalawa sa harap, dalawa sa likod, dalawa sa magkabilang panig, pinapagitnaan at binabantayan ang itim na Mercedes. Ang lakas ng makina ay gumawa ng isang swabeng tunog, ang buong katawan nito ay  gawa sa mataas na uri ng aluminum alloy, makikita sa windshield ang spiral na bullet-proof figure mark, walang plate number o lisensya, walang espesyal na logo ng militar, kaya naman hindi maiwasang magtaka ng ilan kung paanong nakalabas ang grupo sa pinto ng kabisera.

Lumipas ang isang oras,  ang grupo ay nagpunta sa isang suburb at sa isang animo abuhing kulay na gusali, apat na sundalo na nakadamit militar ang lumapit upang  pahintuin ang mga sasakyan at lapitan ang isang gwardyang nagbabantay sa ang isang bukas na pinto. Pagbukas ng binata may nakasuot ng itim na suit ang saglit na may kinuha sa kotse at ibinigay ang isang dokumento na may lagda sa ilalim na may tintang pula. Sandaling sinuri ito ng mga sundalo at sinabi ni Chen Sheng, “Kailangan kong kumunsulta sa mga superyor.

Tumaas ang kilay ng lalaki at sa bahagyang may galit na tono ng boses sinabing : “Ito ay lagda ng Chinese commander, kailangan mo ba talagang malaman kung sino ang pumirma at kailangan mo pang magtanong?”

Ang mga sundalo ay nagpatuloy at walang ekpresyong nagsabi na: “Major, ang mga nakatataas na awtoridad ay nagbigay ng bagong kautusan at ito’y aming sinusunod lamang, bilang karagdagan seguridad sa pinuno at sa kanilang sariling liga. Ipinagbabawal ang pagpasok ng sinuman sa loob ng lupain militar. Upang mapahintulutan kailangang may pirma ng Chinese Commander at Chief Zhang, kung wala ang lagda ng isa, walang sinuman ang dapat payagan.”

“Ikaw……”

“Li Yang.”

Isang mahinang tinig ang nagsalita mula sa likod ng kotse, pinindot ng drayber ang pindutan ng itim na bintana ng Mercedes at unti-unti nabuksan ang bintana,  na nagpapakita ng bahagyang pagod na mukha ng isang matandang lalaki, ang mga sundalo ay nagulat, biglang tumindig, at pinarangalan ang kumander na siyang tinutukoy nilang nagbigay ng order at sinabi: ” Aye Sir! “

Tumango ang Chinese Commander: “Ngayon, pwede na ba kaming makapasok?”

Ang mga sundalo ay bahagyang nag-alinlangan, sinabing: “Reporting Sir, Ipinag-utos po ni Chief Zhang na mahigpit na ipinagbabawal ang pagpasok ng sasakyan ng militar sa ipinagbabawal na lugar, ang lahat ng mga tauhan ng militar ay dapat palakarin.”

Ang Chinese Commander ay nagalit ng bahagya at ipinakikta ang kanyang mga binti, at nagsabi: “Sa ganitong kalagayan, kailangan ko din bang  maglakad?”

Ang mga sundalo ay nagkatinginan ng seryoso at pagkatapos ay tumingin sa commander,  sa pamamagitan ng bintana makikitang nakahawak sa kanyang binti ang kumander ng digmaan at makalipas ang ilang sandali, tumingin si General Chen Sheng at sinabing “Paumanhin Sir, ang utos ay dapat sundin; kahit sino pa man, walang sinuman ang pinapayagang pumasok na dala ang sasakyan, lahat ay dapat maglakad!

Ang mukha ni Li Yang ay nagbago at biglang naging galit, ang Chinese komandante ay malumanay na iwinagayway ang kanyang kamay, ibinaling ang kanyang ulo mula kay Chen Sheng at sinabing: “Li Yang, ikaw na ang pumasok dala ang aking mga dokumento, dapat ang 005 ay ligtas, hindi na dapat maulit pa ang nangyari sa 003, hindi na kakayanin pa ng hukbong sandatahan na maulit ang nangyari, ang mga ito ay kayamanan ng bansa.”

Si Li Yang ay seryosong lumapit sa harapan ng isang mukhang-pagod at puti ang buhok na matandang lalaki, at pagkatapos ay sumaludo at  buong loob niyang sinabi: “Commander, makakasiguro kayo, tatapusin ko ang misyon.”

Gayunpaman, may isang malakas na pagsabog ang biglang narinig, nakasisilaw na apoy sa isang madilim na ulap na may hugis na animo kabute ang biglang  gumimbala sa gabi, ang mga mata ni Li Yang namilog,  sa kanyang noo makikita  ang ilang asul na mga ugat at hindi makapagsalita hanggang sumigaw siya ng: “Madali! Puntahan ang restricted area!!! “

Oras ng gabi at ang mga tao sa kabisera ay tahimik na natutulog ngunit sa ika-apat na bilangguang militar sa labas ng lungsod nagkaroon ng isang malaking pagsabog sapat upang ikagulat ng buong mundo. Sa kadiliman, makikita ng lahat ng mga bansa na lihim na bumubuo ng pagkakaisa sa isang lugar, nag-aabang ng ilang oras bago dumating ang bukang-liwayway.

**

Apat na oras bago ang pagsabog.

Sa pambansang hukuman sa pang-apat na kulungan ng militar , nakaupo ang pitong opisyal na nakasuot ng pormal na uniporme ng militar. Nakasabit ang badges at medalya sa dibdib,  walang kusot na uniporme ng militar, mga bituin at linyang nakadikit at kumikinang sa kanilang mga balikat, na nagpapahayag na sila ay kabilang sa rangko ng matatatas na heneral. Sa trial seat ay may limang hukom ng militar at sila ay mula sa mga pangunahing sangay ng militar, na hindi sakop ng sistemang militar.

Nakapalibot sa kanila ang dalawampung Special Forces na may hawak na Colt MOD733 5.56mm assault rifle, nagmamatyag, alerto at handing pumatay ng kalaban anumang oras.

Ang paligid ng hukuman ay tahimik at payapa, at ang mga mata ng lahat ay nakatutok sa dock, at ang Punong Heneral ay tumikhim. Sinabi ni Chen Sheng,

“Pangalan.”

“Chu Qiao.”

Isang mahinahong tinig ang tumugon, bagaman ito ay parang paos na animo bagong gising, malalaman pa rin ang kasarian nito.

Sure enough, makikita ang isang taong  may suot na berdeng pantalon na pang-ibaba, pang-itaas na puting polo na nakatupi ang kalahti ng manggas , na nagpapakita ng kalahating bisig ng maputi at magandang babae na nakaupo sa upuan ng nasasakdal, kalmado, dalisay ang mga mata at di kakakitaan ng tensyon sa kanyang mukha.

Ipinagpatuloy ng namumunong opisyal ang sistematikong pagtatanong:

“Kasarian.”

“Babae.”

“Araw ng kapanganakan.”

“Oktubre 8, 1982.”

“Katutubong lugar.”

“Antu County, Lalawigan ng Jilin.”

“Kasaysayan ng Army.”

“Noong 1999, ako ay pumasok sa Central Military Academy, at noong 2001 ay inilipat sa Fifth Military Intelligence Service ng Central Military Command Office. Sa ikalawang bahagi ng 2001, sumali ako sa Eagle Seventh Army para sa pagsasanay. Noong Agosto 27, 2003, sumali ako sa Fifth Intelligence Service, kasapi sa ikalawang grupo, nagsasagawa ng Intelligence Analysis at deployment work. Noong 2003, inilipat ako sa Xinjiang Information Section, at MI6 sa pagpapatupad ng planong “sweep”. Noong 2006 mga bandang katapusan ng Hunyo, 07 ay bumalik sa 11 at naglilingkod bilang isang deputy commander hanggang ngayon.”

“Ano ang ginawa mo sa panahon ng iyong panunungkulan?”

“Mula 2007 hanggang Abril 2009, labing-isang (11) malalaking misyon at siyamnapu’t pitong (27)  moderate na misyon, dalampu’t siyam (29) na solong misyon, kung saan labing-isa sa 5-star mission, siyam na 4-star mission, lima sa 3-stars mission, apat na 2-star mission, at 1 star mission.”

“Paki-ulat ang 2-star mission na iyong ginawa.”

“Noong Agosto 2007, nagbigay ng impormasyon ang MI7, dumating si MI9, Ako at si MI 9 Colonel Lee ay nagsama at nagplano ‘sea salt plan’, at matagumpay na nakakuha ng tatlong daang tonelada ng uranium ore. Nobyembre 2017, ang 11 at si 6 ay nakibahagi sa sa pagpapatupad ng trap mission, nahuli ang dalawang espiyang heneral na kilala sa tawag na Mika,  na nagpasabog ng nuclear reactor sa bansang F. Noong Abril 2008, ang planong pagkontrol sa kakayahan ng bansang E sa pamamagitan ng paggamit sa loopholes ng Bangko Sentral. Noong 2008 ng Hunyo, sa tulong ni X, gamit ang plano ni 11, na tulungan ang 9 Agents 003 na magbuo ng – Simo Action at ito ay nagresulta sa matagumpay na pagproduce ng HK47 drawings.

Itinulak ng presiding judge ang baso, habang kontrolado ang dokumento, sinabi ni Chen Sheng: Pakipaliwanag ang estado ng relasyon mo sa MI9 agents 003 namamagitan sa inyong dalawa.

Di lingid sa kanyang kaalaman ang sitwasyon, makikita ang bahagyang pagtaas ng kilay ng unipormadong babae matapos marinig ang pahayag, sa hindi nagababagong ekspresyon ay matagal niyang tinitigan ang pitong jury officer at tinignan ang mga ito isa-isa at sa huli ay namagitan ang hukom na si Chen Sheng: “Noong 2001, sa panahon ng pagsasanay ng ikapitong hukbo, ako at si agent 003, at 11 staff officers ng Huang Minrui magkasamang naninirahan sa isang silid-tulugan, Marso 2004, kasama si 003 sa Xinjiang Dibisyon ng Impormasyon ay ipinatupad ang pagpuksa sa mga teroristang East Turkistan, nagtulungan kami sa loob ng dalawang buwan. Noong 2008, kasama si 003 ay nakipagtulungan sa pagpapatupad ng implementasyon ng Simo Action.“ –

Sinabi ni Hukom Chen Sheng: “Ano ang iyong kaugnayan? Kasamahang kawal, katrabaho, o kaibigan?

Ang unipormadng babae ay tahimik at bahagyang nagtataas ng ulo at makalipas ang ilang sandali ay sinabing  “Kami ay magkaibigan.”

Bahagyang nagkagulo ang jury dahil sa kanyang sagot. Ang babae ay nakataas ang kilay, ang kanyang intelehenteng mukha ay kakikitaan ng bahagyang ngiti habang tinitignan ang mga ito.

“Ito ay upang kumpirmahin, ikaw at agent 003 ay malapit sa isa’t-isa, magkaugnayan at wala kayong inililihim sa isa’t isa dahil sa malapit niyang pagkakaibigan, tama?” tanong ng apatnapung taong gulang na si Chen Sheng sa nakababatang babaeng nakasuot ng berdeng uniporme.

Ang babaeng nakauniporme ay pumihit, mga mata’y deretsong nakatingin sa hukom na animo galit at sa wakas ay nagsabing,“ Mawalang galang na hukom, ako at ang ahente 003 ay sumailalim sa pambansang pagsasanay na ukol para mataas na kwalipikadong sundalo, nauunawaan natin kung ano ang maaring sabihin at kung alin ang hindi. Kung pagbabasehan ang iyong tanong, dapat ay wala ng dapat kwestyunin, dahil ito ay isang pagsasa-walang bahala sa ating propesyon at nagpapahitawig ng walang galang sa interes ng bayan ng mga nagpaka-martir sa pagsasakripisyo sa bayan”

Ang babaeng hukom ay namutlang itinikom ang bibig, at di na muling nagsalita. Mararamdaman ang biglang pagbabago ng kalagayan sa loob ng silid na napuno ng hangin ng pagkapahiya.

Ang hukom ay nagpatuloy: “Chu Qiao, ngayon, mangyaring ipahayag ang iyong bahagi sa  M1N1 action, isang simpleng pahayag at pagtatanggol.”

At nagsimula na nga ang tunay na dahilan ng paglilitis na ito. Pagkarinig sa katanungang ito, dalawang higit kumulang 50 taong gulang na jury ay nakarinig mula sa kintawan ng court martial at ang court martial ay mukhang naka-pokus ang atensyon.  Tumungo si Chu Qiao, at pagkalipas ng mahabang sandali ay nasalita ng may diin, “Nais kong makausap ang aking superior, o humarap sa Supreme People’s Court sa ilalim ng korte militar, bago iyon, ako ay hindi gagawa ng anumang pahayag ukol sa M1N1.“  

Napakunot noo ang Punong hukom sa narinig, sa boses na may halong galit ay nagsambit, “Kinikwestyon mo ba ang lipon na ito na binubuo ng limang partido militar at ekspertong legal na binuo ng nakatataas sa korte militar?”

“Hindi.” Itinaas ang ulo at muling sinabi, “Hiniling ko lang na makita ang aking mga superyor, sa kawalan ng Chinese commander na pumirma sa decrypted na file. Mangyaring, ito ay isang bagay na kaugnay ng pambansang seguridad, hindi ko maipapahayag ang impormasyon at nilalaman ng  ng M1N1 action.

Bahagyang nabahala at nagpatuloy ang presiding judge, “Sa madaling sabi, ang nagsagawa ng plano ay ang siyang may kasalanan, na nagresulta sa mahigit 20 bihag na biktima, gamitin mo ito para sa iyong depensa at pagpapaliwanag.”  

“Hindi sila mga bihag.”

Tumingin si Chu Qiao at sinabi: “Iniutos ko dahil ang utos ay ganap na nakahanay sa  regulasyong militar, hindi sa walang kabuluhang patayin ang isang tao, basta’t nakita ko ang aking mga superyor at pirmado ng kumandante ang file, isasagawa ko ang aking tungkuling militar at sumailalaim sa court martial, kung sakaling mangyayari ito ipinapangako ko na gawin ang pinaka-kumpletong pahayag, ngunit bago iyon, hindi ako tatanggap ng anumang paglilitis.”

Ang paglilitis ngayon ay nahaharap sa deadlock, hanggang sa hindi na naituloy ang sesyon. Pagkaipas ng ilang sandali, inilabas si Chou Qiao, ang lahat ng mga hukom at mga heneral sa lumabas ng bulwagan, ang kanilang imahe ay nakunan sa ilalim ng mahigpit na monitoring device. ngunit kung tinitingnan ang sulok ng upuan ng heneral na militar, makikita ang isang kumikislap na pulang ilaw ng maliit na aparato, ay tahimik na umaandar.

Tumatakbo at malapit ng mawalan ng oras.

Si Chu Qiao ay nakaupo sa kamang bakal, nakatungo at di kumikilos. Ang cell ay may apat na panig at natatakpan ng salamin, lubos na makikita ang labas at loob na sitwasyon, ngunit ang mga tao sa loob ay hindi nakikita ang kahit konteng paggalaw sa labas at walang anumang privacy. At dito, ang antas ng katigasan ng salamin, kahit na kunin mo ang Aleman M7KB, isang malaking kalibre ng submachine gun, at patuloy na pagbabarilin sa loob ng isang taon, ay lilikha lamang ng maliit na butas. Kung nais mong sirain ang salamin upang makatakas, kakailanganin mong gumamit ng atomic bomb.

Kahit na hindi man marinig, ngunit bilang isa sa pinaka-confidential intelligence officer ng senior commander ng bansa, maliwanag sa kanya ang layout sa labas. Pinakiramdaman niya ang pulso, binibilang ng maigi ang oras, alam niyang oras na ng pagkain at ito ay kinakailangan. –

At di nga nagtagal, Kacha (ibig sabihin ay pagulong) Cui Xiang (ibig sabihin ay isang malutong at malakas na tunog), isang maliit na bahagi ng glass door ang bumukas at unti-unting ipinasok ng isang kamay ang tray…

Tahimik na nakaupo sa kama si Chu Qiao, bagaman hindi siya kumilos,  isang maliit na bato ang biglang lumipad, asintado at tahimik na tumama sa buckle ng relo. Maririnig ang mahinang tunog at ang relo ay nahulog sa gwardya.

Ang sundalo sa labas ay nagulat, iniunat niya ang kanyang braso sa loob at hinawakan ang wire ngunit hindi sapat upang maabot ang relo. Si Chu Qiao ay narinig ang isang tunog, hindi sinasadyang pumilig ang kanyang uloat animo nagugulumihanan, alam niya na sa labas ay may isang taong nakatayo at mahigpit na binabantayan ang kanyang mga kilos.

Alinsunod sa protocol, sa panahon ng paghahatid ng pagkain sa mga bilanggo hindi sila maaaring lumapit sa pinto, ngunit sa sandaling ito, si Chu Qiao ay umabot ng wala sa kanyang loob. Sa labas ay malinaw na nakita ng mga sundalo na iniunat niya ang kanyang dalawang kamay, hindi pa rin sapat upang umaabot sa lapag.

Tumalon si Chu Qiao sa kamang bakal, pinulot ang relo, ipinasa ito sa mga kamay ng sundalo, nakaharap sa labas ng salamin ay  malumanay siya ngiti, pagkatapos kumain ay bumalik siya sa kanyang kama.

Sa labas, ang lahat ay naging payapa.

Lahat ay natural, walang bakas ng kahihiyan.

Si Chu Qiao sa kanyang kama ay naramdaman na kailangan niyang gawin ang bladder break kaya nagpunta siya sa banyo malapit sa pinto.

Ang pamahalaan ay makatao, ang kanilang mga setting ng banyo ay sadyang pribado, ang lahat ay gawa sa opaque na plastic. Si Chu Qiao ay nakaupo sa bangko, ang ulo ay bahagyang  nakatungo, alam niyang ang kanyang kilos ay mahigpit na binabantayan ng tao sa labas, pati na ang kanyang oras sa banyo, hindi lalampas sa dalawampung minuto.

Hindi makikita ang loob ng palikuran, maingat niyang inilahad ang kanyang kamay, saglit niya lamang nahawakan ang dulo ng daliri ng gwardya ngunit makikita ang bakas ng daliri nito sa isang transparent film, sa kabilang panig ay ang kanyang bakas ng daliri. Alam ni Chu, Quiao na wala ng sapat na oras, dapat na siyang kumilos.

**


Kabanata 002 Ulan sa mga bulubundukin

Edited by: Nixie Santos 
Translated and reviewed by: Angel Chua

Pagsapit ng hatinggabi, isinara ni Chu Qiao ang pinto ng banyo, lumapit siya sa hugasan at naghugas ng kamay.

Ang mga bilanggo ay animo mga patay sa katahimikan ng lugar na ni anumang tunog ay walang  maririnig, ang oras na ito lahat ay nagpapahinga dahil sa pagod. Kahit ang mga special forces nga na tumanggap ng espesyal na pagsasanay sa pagka-alerto at pisikal na lakas ay bumabagal at kailangan pa rin ng pahinga. Si Chu Qiao ay kalmado, naghugas ng mukha, kinuha ang tuwalya mula sa istante at maingat na nagpatuyo. Ang tunog ng pag-agos mula sa  banyo ay nagpapaigting sa kanyang pulso habang binibilang ang paglipas ng bawat minuto.

Sampu, siyam, walo, … lima, apat …

Oras na … Si Chu Qiao ay kalmadong nagtungo sa dulo ng kama.

Maririnig ang tahimik at mahinang pagsabog na lumikha ng pagbulwak ng tubig at mahinang apoy mula sa tubo dahil sa lakas ng pagsalpok at umagos ang tubig. Hindi malayo sa pagsabog ang katawan ni Chu Qiao, kaya naman di maiwasang tamaan ang kanyang katawan. Natagpuan niya ang sariling nakahiga sa sahig pagkalipas ng ilang sandali.

Sa labas ng bilangguan, ang mga bantay ay biglang nagulat. Nakita ni Chu Qiao ang mga bilanggo sa loob na nagpupumiglas at ang ilan ay tinamaan ng pagsabog, hindi niya mabilang kung ilan ang buhay at sino ang patay. Bigla siya naalarma, ang kanyang mga kamay at mga paa nanginig habang ang dalawang gwardiya ng bilangguan ay mabilis na pinindot ang password, isang hand-held submachine gun at hand-held na aparato ang mabilis na ikinabit. Ngunit, isang maikling pipeline ang sumabog na-ikinawasak  ang transmission ng impormasyon, na sa loob ng limang minuto, ang tanging naririnig sa punong estasyon ay di kilalang signal at kakaibang ingay.

Nang magtungo ang dalawang gwardiya sa banyo upang tignan ang pinagmulan ng pagsabog, ang kaninang walang malay na babae ay biglang minulat ang mata, at animo’y isang musang (isang uri ng hayop na mas malaki sa pusa) ang handang tumakbo, at di nagtagal ito ay nasa pinto na may bantay. Ang dalawang guwardiya ay nagulat, subalit, bago pa man sila makasigaw, ang tangi na lamang nilang narinig ay ang mahigpit na pagsara ng pinto sa kulungan.

Hindi na nakita ni Chu Qiao ang galit sa mukha ng dalawang guwardiya habang siya ay palapit sa monitoring room. Wala pang isang oras, ang video ay mabilis na naipadala sa isang maliit na DV, gumawa ng pagbura at pagpapalit ng larawan, hinila ang upuan upang makalabas sa kulungan, kinuha ang camera mula sa labas at inilagay ang DV screen na pabaliktad. Kaharap ng isa pang camera, nagbukas siya ng isa pang playback video na imahe at muling bumalik sa  monitoring room, upang putulin ang radio signal transmission.

Ang oras ay nasa tamang sandali bago pa man matapos ang limang segundo, isang simpleng aparato ng pampasabog ang muling sumabog at kusang inayos ang mga tubong nasira at muling pinagdugtong. Sa saradong bilangguan, an dalawang gwardiya ay galit at hindi makalabas sa silyadong kulungan. Ang monitor ay nagbalik sa normal, ang punong estasyon na may video ay pinapakita ang nakaraang isang oras na imahe, kung saan makikita ang babaeng bilanggo na nakahiga ng tahimik sa kama, ang dalawang gwuardiya ay pabalik-balik na nagbabantay. Ang lahat ay tahimik at payapa.

Si Chu Qiao gamit ang kanyang matalas na mga mata, ay tumingin sa paligid upang malaman kung meron pang ilang gwardiyang tagabantay..

Pagbalik sa control room, nakita ni Chu Qiao ang isang bukas na naka-reserbang kahon at nagpalit ng kanyang basang damit, isinuot niya ang uniporme ng mga gwardiya, isinuot ang sumbrero at kinuha ang isang HK pistol mula sa lagayan ng armas, ikinabit ang silencers sa baywang, tumalikod at lumabas.

Dalawang bantay ng bilangguan ang nagbukas ng gate nang walang pag-aalinlangan at pabaya, habang si Chu Qiao ay  nakalabas ng hindi nahahalata.

Ang pang-apat na kulungan sa tapat ng isang lungsod sa kapitolyo ay isang lihim na lugar ng piitan, kung saan idinadaos ang paglilitis ng Korte ng Pambansang mga Senyor ng Militar, sa mga may kaso ng paulit-ulit na nagkakasala. Ito ang importansya ng sariling ebidensya. Ang bawat kulungan ay may angking mahigpit na depensa at paghihigpit, at naka-konekta sa isang primyadong technolohiyang pang seguridad, sariling klase ng detensiyon, na napapaligiran ng mataas na uri ng armas, malakas na pagsusubaybay at paggamit ng mga sandatahang lakas o militar. Ang lahat ay dinisenyo upang maging perpekto. Bawat upuan ay may tatlong espesyal na pambansang  gwardiya militar at nahahati sa dalawang pasukan. Gaya ng silid na pinagmulan ni Chu Qiao ang mga ito ay mai-hahalintulad sa isang dormitoryo. Kaya naman makuha mo lamang ang password ay mabubuksan mo ito subalit ang pasukan ng kulungan ay sarado at ito ay mapapagana lamang sa pamamagitan ng fingerprint reader.

Ang tatalong gwardiya ay sumusunod sa sistema ng rotasyon subalit sa ngayon ang dalawang gwardiya ay nasa loob ng kulungan, inilabas ni Chu Qiao ang inihandang fingerprint film, itinapat niya ito sa scanner at di nagtagal narinig ang pag-click, si Chu Qiao ay nakasuot ng uniporme, sa panigngin ng dalawang pambansang sundalo, si Chu Qiao ay isang opisyal na nagmatyag lamang sa kanila at sa wakas walang hirap na nakalabas ng kulungan.

Pagkalabas ng kulungan makikita ang isang mahabang pasilyo, nakita niya ang kanyang sarili na nagmula sa ilalim ng lupa pala ang kulungan mula sa ika-apat na palapag. Upang mangyari ang kanyang hangarin, malayo pa ang kanyang tatahakin. Manood ka lamang ng video ng isang oras at susulitin niya ang oras na yan.

Apat ang kasalukuyang nakakulong na naghihintay ng pagbista ng korte militar mula sa pambansang senyor na opisyal at secret agents, tatlo sa kanila ang may malaking opensa. Sa ika-apat na palapag ay naroon ang opisina ng mga opisyal at ang pangalawang palapag ay matatagpuan naman ang kulungan ng silid antayan na kung saan tinatanggap ang mga banyagang bisita. Kung saan ginaganap ang lahat ng punong pagtitipon. Ang pakay ni Chu Qiao ay ang marating ang kulungan ng silid antayan at ang makatakas ng di napapansin. Naalala niya ang lahat ng kanyang pagsasanay sa mautak na pagtakas at nag-umpisang maglakad.

Tumagal ng dalawang minuto bago siya nakaalis ng kulungan at narating ang dulo ng pasilyo. Sa dulo ay mayroong apatnapung armadong mabibigat na machine guns, at bigating armed senior forces. Sa ika-apat na bilangguan, walang air conditioning pipes at walang bakanteng kanal, maliban sa konkretong pasilyo, ang tanging magagawa lamang upang makatakas ay kung maghuhukay ka ng butas. Kung nanaisin ng isang bilanggo ang tumakas, ang posibilidad ng tagumpay ay wala.

Nakaita ng dalawang gwardiya ang  mukha ni Chu Qiao at siya ay biglang kinabahan. Ini-angat ng isang sundalo ang kanyang armas at sumigaw, “Tigil! Ano ang iyong password?!”

Si Chu Qiao ay matibay at walang kurap sa mata at naglakad palapit sa kanila, ang kanyang tindig ay tuwid, hawak ang makapal na papeles, habang patungo sa gilid  ay malamig na sinabi: “ Ako ay mula sa departamento ng batas militar ni Colonel Liu Fanghao, naatasan upang ipasa ang kautusan bilang 12658 sa ika-apat. Nais kong ipadala ang isang liham sa kanya at may nais din akong ipaabot na mahalagang dokumento sa kanya.”

Sandaling nagulat ang mga sundalo, may pagtatakang napakunot ang noo at sinabing: ” Ulat sa Kinauukulan , si Colonel Tan Zongming ay wala ngayong gabi, ang kanyang linya ay pribado at lihim, maari bang ipakita mo sa amin ang iyong password credentials.”

Sumagot si Chu Qiao, “ Ang batas militar sa ika-apat na bilangguan ay hindi kailanman nangngailangang magpakita ng dokumento, natanggap ko ang imbitasyon mula sa warden ng ika-apat na bilangguan na siyang nangangasiwa ng kaso, tatlong araw ang nakalipas ako ay dinala ng personal ni Colonel Liu Fanghao sa paglilitis, hindi mo ba alam?” Napakunot noo si Chu Quiao at tiningnan pataas pababa ang sundalo. Malamig niyang salita: “ Saang sangay ka galing, bakit hindi mo alam ang military code, iyong numero na sinabi ng tropa sa akin.”

Nang marinig ito ng sundalo, ang lebel nito sa hukbong militar ay hindi mai-kakailang mataas, ang taong kaharap nila ay hindi basta-basta dahil alam nito ang sinasabi at nasasabi ng harapan sa kanila ang batas militar na pamilyar din ito kay Tan Zhongli Li na isa sa mga warden ng kulungan. Kaya naman di maiiwasan na ang sundalo ay mamangha. Malamig na sumagot ito, “ Naguulat sa kinauukulan, ang aking numero ay 0475, kabilang sa Southern Eight 109 Army 571 brigade task force, hindi nagmula sa regular na pagsasanay ng hukbong katihan. Ipinadala kami dito dalawang taon na ang nakararaan, kaya naman hindi ko po alam na kayo ay personal na ipinadala ni Colonel Liu Fanghao.”

Dahil sa narinig ni Chu Quiao ang kanyang malamig na kilay ay umunat, at nagsabing, “ Ikaw ay nagmula sa ika-walong hukbo mula sa Timog? Sabihin mo sa akin, si Liu at ang kumandanteng gobernador ba ay nasa maayos na kalagayan? Ikaw ay dumating kasama siya sa isang bar, at ngayon patungo sa Beijing, kayo ay aalis din ng sabay?

Nang marinig ito ni Xiaobing, siya ay pansamantalang namangha na bilang batas sa departamento ng underground enforcement ay may kakaibang pagkasindak: “ Nag-uulat sa ehekutibo, si Liu Jun long ay nasa mabuting lagay, ang aming pangkat ay nailipat dito sa ika-apat na bilangguan, hindi kami babalik sa timog ng wala ang hukbong katihan.

”O,” Tumango si Chu Qiao at sinabing.” Ako ay nagmula rin sa ika-walong sangay ng hukbong katihan, dating nakadestino sa Intelligence Inspection Service ng Ika-walong sangay. Masasabi kong tayo ay magkatoto at ako’y narito upang makita ang Kumander sa lugar ni Colonel Liu Fanghao. Mayroong mga bagay sa grupo nakakailanganin mong pumuntsa sa transmission station upang ipa-Fax ang dokumento at kopyahin, kailangan mong ipagpaalam ito sa pinuno ng mga tauhan na si Zhang at sa kumander ng sekretarya, alas-sais ng umaga, kailangan niyang bisitahin ang paaralan ng batas militar at si Colonel Fanghao ay maghihintay sa kanya.

Pagkatapos, lumingon at naglakad patungo sa harapan..

Ang mga sundalo ay nasindak at nanatili sa kinatatayuan, hawak ang maraming mga tala sa ibabaw ng mga softcopy files.

Intsik na kumander … … Zhang pinuno ng mga tauhan… …

Sa labas ng ika-apat na palapag ng dormitoryo, ang likod ng kanyang damit ay basa, sumandal siya sa pader, mahinang hinihingal at ini-angat ang wrist watch, binasa ang bawat tunog ng oras, sampung minuto ang nakalipas, napag-alaman niyang mabilis tumakbo ang oras, huminga siya ng malalim, matuwid na tumayo, panatag at nagpatuloy sa pag-abante.

Fingerprint decoder, infrared scanner, retina docking frequency, pagkatapos ng maraming antas ng search and monitoring, sa wakas, siya ay nakarating na sa panlabas na kwarto mula sa ikalawang palapag. Tinignan niya ang silid kung nasaan ang paaralan ng batas militar, ang bibig ni Chu Qiao ay may mabilis na pinulot na magliligtas sa kanya habang buhay.

Pinuri niya ang kanyang sarili, ang kawalang katarungan ay may kabayaran, natagpuan na niya sa wakas ang password at fingerprint upang makalabas.

**

Kabanata 003 Pagsasakripisyo para sa bayan

Edited by: Nixie Santos 
Translated and reviewed by: Angel Chua

Ang lahat ay naging madali magmula ng malaman na ni Chu Qiao ang password lock at ang fingerprint reader, maingat niyang binuksan ang seradura ng pinto, naglakad siya ng patagilid at pumasok sa loob. Kahit na malalim na ang gabi, ang pasilyo ay maliwanag, marami pa ring tao ang naglalakad pabalik-balik. Si Chu Qiao ay libreng naglakad patungo sa pasilyo ng mga banyagang bisita, mabilis tumungo sa ika-apat na opisina ng bilangguan, at nabangga niya ang nakasalubong na empleyado at siya’y tumango at binati ng empleyado. Kahit na siya ay hindi kilala ng empleyado, ngunit dahil siya ay kalmado, nakasuot ng uniporme, kahit nga ang mga gwardiya ay binalewala siya at di siya nakikilala, sino ang mag-aakalang siya ay isang bilanggo?

Pagkalipas ng limang minuto, nilisan ni Chu Qiao ang opisina. Ang staff lounge ng opisina ng militar ang bumungad sa kanyang mga mata at kanyang naamoy sa hangin ang lasa ng alak. Alam ni Chu Qiao na siya ay nasa tamang lugar.

Sa gilid ng silid tulugan, may napansin siyang paggalaw, mabilis ang tugon ni Chu Qiao at sinabi sa sariling, “Ako’y may kasama”. Isang mautak na kasama na may mga tattoo sa kanyang katawan ang lumapit sa pinto at ang kanyang payat na kamay ay mabilis na hinawakan ang HK pistol na nakakabit sa kanyang baywang.

Isang lalaking nakasuot ng itim na  suit ang alerto. Mukhang di lingid dito ang paggalaw sa pasilyo, ngunit isang katangahan ang kanyang reaksyon sa paglapit niya sa direction ni Chu Qiao na nakatingin sa kanya. Upang malapitan ito, ini-labas ni Chu Qiao ang isang baril na may nakakabit na silencer na ganap na maayos ang pagka-kakabit, ang bala ay daling nagtungo sa puso niya at pumutok na naglikha ng malaking madugong butas. Nanlaki ang kanyang mga mata habang si Chu Qiao ay dagling hinayaan ang kanyang katawan at tinakpan ang bibig, hanggang sa ang kanyang pulso ay tumigil, saka pa lamang siya nito binitawan at naglakad na ito ng mabilis.

Sa wakas, tiningnan muna ni Chu Qiao ang kwarto bago siya umalis at mas maraming tao ang matatapang naisip niya, dalawa sa isaandaang taong nasa silid ay mga nasa labing anim ang edad, di pa kabilang ang isang namatay noong nakaraan, halos lahat ay nakatulog na. Merong mga taga-loob, ang kanilang estado ay pawang mga huwad, ang ilan ay may mga kasamang armado ng matataas na kalibre  ng baril. Ang mga taong ito ay di mag-aakalang may isang taong manloloob sa kanilang mga silid at ang oras ng kamatayan ay nalalapit na sa kanilang harapan, unti-unti siyang lumalapit ng di namamalayan.

Laban sa mga kaaway, si Chu Qiao ay di nakakaramdam ng kahit anong habag, kahit na karaniwang kasama siya sa pagplaplano lamang, hindi nangangahulugan na di niya kayang bumaril. Kalmante niyang itinutok ang kanyang HK pistol habang ang mga mata ay bahagyang lumiit na nagpapakita ng bakas ng cold-blooded color, itinutok niya ang baril sa kama ng may edad na lalaki. Maririnig ang malakas na tunog ng pagputok ng baril, ang katawan ng lalaki ay biglang nagulantang, sa kanyang noo ay umaagos ang dugo mula sa butas na likha ng bala.

Ang babae ay hindi na gumawa ng anuman pa, mabilis siyang umusad at naglakad, takip ang mga tenga, sa loob lamang ng ilang segundo tumakbo siya palabas ng silid saka niya napagtantong wala ng buhay ang mga nasa paligid.

Nang buksan niya ang pinto sa loob ng kwarto, nakita niya nag limang lalaking natutulog. Walang siyang pag-aalinlangan, ang pagpatay ay kadalasang mas madali pa kesa sa pagkain at pagligo. Limang magkakasunod na putok ang narinig, nagdulot ng tunog ang pag-agos ng dugo, ma-aamoy sa paligid ang dugong nakakasulasok.

Mula sa kaloob-loobang bahagi ng bag ay nakita niya ang maliit na DV. Si Chu Qiao ay nakatayo sa gitna ng pitong patay na katawan ng mga lalaki, pagkatapos ay binuksan niya gamit ang switch nito at pinanood ang laman.

Matapos niyang masigurong tama ang hawak, itinago ni Chu Qiao ang DV sa malaking bulsa, at saka hinanap sa loob ng bag ng patay na lalaki ang super C4 blasting expert na naka-kabit sa kwarto. Binuksan niya ang boot device at itim na kahon, agad-agad kumislap ang pulang cursor.

Muling tinignan ni Chu Qiao ang loob ng silid ang silid kung saan may mga patay at nakompirmang may mga ibang nakalabas sa pinto at nakatakas. Subalit sa pagkakataong ito, may isang napaka-kontroladong tao  ang biglang humawak at sumakal sa kanyang leeg.

Si Chu Qiao ay natumba at mabilis na tumalikod at nakaharap sa sahig, gumulong siya at nakita niyang  nailagan niya ang bala, naninimbang ang kaaway at walang tigil na nagpaputok ng kanyang baril. Tinadyakan ni Chu Qiao ang pinto at ibinalibag ito para maisara ng maigi. Si Chu Qiao ay lumuhod sa sahig at pinakikinggan ang kabilang banda, mahinang pagbuntong hininga ang iginawad niya.  Alam niyang bistado na ang kanyang presensya.

Ang mga kalamnan ni Chu Qiao ay nabanat, mabagal ang paghinga at ang mata ng kaaway ay mahigpit na nakatitig sa kabilang pinto. Hindi siya si 003, hindi siya super action agent 9, inaral niya ang pagpapasabog, pagpaplano, paano gamitin ng mas nakalalamang ang kapaligiran, mautak at katalinuhan, at paggamit ng ilan empleyado para mas mapalawak at  pakinabangan ang malaking halaga ng pagpatay  sa loob ng akademya ng militar. Sa panahong ito, sa harap ng panganib na halos tatlong metro lamang ang layo, alam niyang mahirap maging padalosdalos. Malinaw ang kanyang pagkakaintindi at ang pagmamatigas ay walang katuwiran.

Ang mga mata niya’y dahan-dahang inasinta ang pangalan ng kaawa-awang lalaki sa pagpapatulog sa kanya hanggang sa kamatayan.

Bang bang !!! ang pinto ay tinadyakan upang pabukas, si Chu Qiao na nakatayo sa harap at tumingin  ng buong kompyansa lingid sa mga lalaking nakatayo sa labas ng silid.

Maliwanag na hindi nila inasahan na lalabas siya ng kusa at bahagyang nagulat ng panadalian.

May dalawang ingay ang narinig, si Chu Qiao ay mukhang may hahamakin sa hawak niyang balisong samantalang ang kanyang at HK ay ibinababa sa sahig, bahagyan niyang pinaglayo ang kanyang mga paa ng nakaharap, mga kamay ay nasa harap din at sa pamamagitan ng kanyang kamay ay gumawa ng simbolo ng Tai Chi na nakaharap sa tagiliran niya ang dalawang lalaki, sandali siyang lumikha ng sipol na parang iyak at saka sinimulan ang kata. Ang kanyang ibig sabihin ay malinaw: Sugod!

Ang dalawang lalaki ay pwedeng magpaulan ng sunod sunod ns isandaang animnapu’t ikot ng bala galing sa makapangyarihang  assault rifle at may isang lalaking bigla na lang nag-amok, ang kanyang baril ay isinantabi at itinapon ng lalaki. Siya ay animo mo maangas sa hitsura ng Japanese boxing posture  ang mga mata niya ay mukhang mautak, at ang katawan ay biglang lumundag na animo’y kasim bilis ng kidlat palapit at para ibagay kay Chu Qiao.

Sa loob ng maliit na silid, ang hihip ng hangin na malamig, malakas at nakanginginig, ilaw na madidilim, at ang napakalaking langit ay parang papatay. Ang katawan ng dalawang lalaki ay papalapit kay Chu Qiao, siya ay napilitang makipaglaban ng lalake sa lalake. Kung titignan ang dalawang lalaki ay pawang nagkabuhol-buhol ang mga kalamnan at malupit niyang binaril. Mababasa mo ang kapalaran ng babaeng ito na alam na alam ang kalooban ng langit.

Subalit, sa panahong ito, ang babaeng parang makata ay biglang ngumiti, ang mga bibig ay nang-uuyam na ngumiti sa maikling sandali at malamig na ngiti pa rin ang kanyang ipinakita dahil sa tila ba isang karaniwang mahika ang isang maliit na kalibre ng baril ang M609 pistol na gawa ng mga Hapon ang biglang naisip at inilabas niya. Ang M609 ay kilala bilang hari ng mga malapitang armas, hindi ito bumubutas pero ulo lang naman ang inaasinta nito.

Ang sumunod na pangyayari ay narinig ang tunog ng baril; bang bang, sa loob ng 0.05 segundo upang tumaas ang hiyaw sa ere at ito ay narinig di kalayuan kung saan may barilan, pumutok ang mga ulo nila, duguang utak ang bumulwak at nawisikan ang katawan ni Chu Qiao.

Isang inis na tadyak ang iginawad niya sa isang lalake at mabilis na binuksan ni Chu Qiao ang pinto ng kubeta,  at tumambad sa kanya ang dalawa pang lalake pero hindi siya nag atubiling gumawa muli ng aksyon at sa pagkakataong ito ay mas pino kaysa sa unang niyang tantiya upang makapaglaan pa ng karagdagang dalampung minuto, sapat upang gawin at tapusin niya ng malinis ang kanyang trabaho.

Pagkalipas ng labin limang minuto, isang babaeng nakasuot ng itim na uniporme ng militar ang lumabas mula sa kubeta ng silid ng batas militar at naglakad sa ika-lawang palapag  tungo sa may labas na pasilyo, diretso ang tingin at ang ika-apat na bilanggong tauhan ay mabait na nginitian siya, at pagkalipas ng tatlong minuto, payapa niyang binuksan ang pinto ng pangalawang palapag, si Chua Qiao ay tuluyan ng nakalabas.

Malamig ang simoy ng hanging panggabi at  mayuming hinaplos ang mukha ni Chu Qiao habang siya ay naglalakad sa unang palapag ng ika-apat na bilangguan at nagpatuloy hanggang sa bulwagan at napalibutan ng mga taong punong abala sa pagsalubong sa kadarating lang na elitistang sundalo ng bansa, itinaas niya ng bahagya ang kanyang kamay, ang oras mula sa kanyang relos ay nagsasabing may sampung minuto pang siyang natitira.

Si Chu Qiao ay mukhang walang pinagbago at nagpatuloy sa pag-alis, habang siya ay naglalakad sa gilid, kinuha niya ang pahayagan kahapon. At habang naglalakad ay nagbabasa, binibilang ni Chu Qiao ang kanyang bawat hakbang.

10,9,8 …

“ Ika-11 ng Mayo, napag-alamang ang Tsina ay mayroong kaso ng impeksyon ng M1N1 virus na kung saan ang mga pasyente ay nadiagnosed sa Beijing. Sa kasalukuyan, umabot na sa apatnapu’t pito ang taong kontaminado. Ang mga pantalan at ilang byaheng himpapawid ay inanunsyo at nakansela na. Ang turismo ng bansa ay seryosong naapektuhan, ang pandaigdigang kalakal ay lubhang bumagsak at ang merkado ng Beijing at Shanghai ay nanganganib….”

7,6,5 …

“Xinhua Statistics: Ayon sa kasalukuyang istatistika, kinumpirma ni Moses Song na umabot na sa 689 pasyente ang nasuri at nag-positibo sa M1N1, at 1,227 katao naman ang napagsusupetyahang apektado ng  virus. Ang bilang ng namamatay ay umabot na sa animnapu’t walong katao at nananatiling hindi nila kontrolado. Ang mga taong nakuha ang impeksyon ay napatunayan sa pamamagitan ng selenium teeth test na kinumpirmang may tatlong daan at limampung katao at ang  liman daan at animnapu’t isa ay pinaghihinalaan nakakuha ng sakit, at saka ang bilang ng namatay na ay nasa siyamnapu’t pito.

4 …

Ulat mula sa pangit na asosasyon ng bansang “M”:  Ang mga eksperto mula sa bansang M ay pinagsususpetyahang ang M1N1 virus ay sadyang ipinakalat ng bansang “Z”, dahil ang lindol sa bansang “Z” ay sumira sa balanse ng atmosphere na naging sanhi upang ito ay maging breeding ground ng nasabing virus. Ang gobyerno ng bansang Z ay di naagapan agad at hindi epektibong natugunan ang nakakabahalang sitwasyon na nagresulta sa mabilis na pagkalat ng nakakahawang sakit. Ang gobyerno ng M ay walang intensyon na tumanggi na tanggapin ang mga banyaga mula sa bansang Z na nakikipagkalakal sa maikling panahon, pagpapapalayas ng gobyerno ng bansang M sa local na tao at pinagbawalan dumating sa kanila ang bansang Z. Ang tahanan ng mga kinatawan o ang Kongreso ay kasalukuyang tensyonadong namamagitan sa dalawa, at naniniwalang sa lalong madaling panahon ay magkakaroon ng maayos na patakaran upang masolusyunan ang napabalitang pandaigigdigang krisis sa sakit.

2.1,0!

Kasalukuyang nasa loob pa ng perimeter ng biglang ang buong mundo ay nakaranas ng mabagsik na pagyanig, isang malakas at nakakabinging pagsabog ang narinig, na kung saan ang pulang alarma ay matalas at mahaba, makapal na usok, ang buong gusali ng ika-apat na kulungan ay nilamon ng apoy at pagbagsak nito ay gumawa ng marahas na pagyanig ng lupa.

Habang ang abo at apoy ay lumalaki, ang lahat ng tauhan sa ika-apat na bilangguan ay sumailalim sa red alert status. Sila ay nagsanay sa pagkuha ng mga armas ng kapwa mabilis at organisado patungo sa kung saan ang pinagmulan at pinangyarihan ng pagsabog. Si Chu Qiao ay nabalot ng abo, halata ang pagkabahala, hinila ang isang lalakng nakasuot ng uniporme at sumigaw: “Katoto! Anong nangyari?”

Tinignan siya ng lalaki at nakita nitong hindi maayos ang kanyang kalagayan at siya ay nagmula sa departamento ng batas militar, alam niyang hindi siya galing sa ikaapat na bilangguan, tinulungan siya nitong tumayo at sinabing, “Ikaw ay mula sa departamento ng serbisyo militar, halika, sumunod ka sakin at sasamahan kitang lumabas.

Abala sa pag-akbay, hindi batid ng ibang departamento at mga kasamahan ng pambansang mga sundalo na sa mga oras na ito, sila mismo ang pasimuno ng pagsabog, hindi lamang iyon kundi marami rin sa kanilang kasamahan ang namatay sa kamay ni Chu Qiao.

Habang ang pagsabog ay naka-akit ng mga usisero, sila ay nagmamadaling lumabas ng bulwagan at magpapatuloy sa pagtakbo palabas, dahil hindi sila nakatingin sa kanilang daanan ng may biglang dalawang lalaki ang nagpakita sa bulwagan at nabangga nila.

“Ah! Paumanhin, ikaw pala Colonel Lee!” hinila siya ng lalaki at agad na humingi ng paumanhin.

“Anong nangyari sa loob?’ napakunot noo si Li yang at napatingin sa kanyang gilid na kung saan nakita niya si Chu Qiao na nakatingin sa kanya, agad niyang nasabing: “Chu…”

“Sumunod ka sakin, mayroong malaking pagsabog, kailangan nating ipamalita ito at pag-usapan”

Agad na pinutol ni Chu Qiao ang sasabihin sana ni Li Yang, at narinig ng ang sundalo: “ Hindi ko alam kung anong nagyari, hindi ko po ipinadala ang dalawang ito, hindi ko po alam ang sitwasyon,  gusto kong bumalik sa loob upang alamin ang nangyari.”

Tumango si Li Yang at nakita na ang mga sundalo ay umalis ngunit mabilis na hinawakan si Chu Qiao at malamig na tinanong,”Anong nangyari? Bakit ka nilitis ng korte militar? Paano kang nakatakas?”

“Ang M1N1 virus ay hindi natural na kalamidad, ito ay gawa ng tao M, R, Eagle, F at marami pang iba. Humigit isang dosenang high level na rehiyon sa kanluran ang sangkot, at kahit ilan sa mga tao sa Tsina ay kabilang din sa nagnanais din masangkot sa nahuling bihag na  X forces. Ang mga bihag ay hindi simpleng mga bihag, sila ay mga eksperto sa virus na itinago sa military research institute, na nagnanais ipakalat ang virus sa buong mundo, upang labanan ang mga mapanghamon na bansa sa kanilang ekonomiya, at sa huling minuto ay isang nakatalang kompanya ang gagawa ng M1N1 virus antibiotics, para kumita. Ang aking mga agents ay nakakuha ng ebidensya na magpapatunay sa krimeng ito.”

Sinabi ito ni Chu Qiao at inilalabas nga ang DV at ipinakita ito kay Li Yang, “ Ang huling utos kay agent poet of Tokyo ay patayin ang mga pinakamataas na namumuno sa X forces, at sa wakas ay ibalik ang isang bagay na magiging kapalit ng buhay ng aming internal na impormante, subalit ang agent poet ay namatay sa kalye ng Tokyo, at parang walang napuntahan. Ang M1N1 virus ay ang dahilan sa likod ng malakihang bentahan ng human organs na sekretong isinulong ng isang nakamamatay na epidemyang Virus X. Nagpadala sila nga tao dito sa bansa, sa ilalim ng basbas ng matataas na lider ng kataksilan, at nagpapanggap umanong mga miyembro ng kasamahan ng sandatahang lakas sa loob ng ika-apat na bilangguan upang nakawin ang ebidensya, at ngayon nga ako ay  tinanggal.”

Nagulantang si Li Yang sa kanyang sinabi, “Ang ibig mong sabihin ay pinatay nila ang impormante at ganoon na iyon?”

Tumango si Chu Qiao, at may kasiguraduhang sinabi: “ Nakatanggap ako ng utos na isuko ang 003 agents at ginamit na espiya sa pambansang mataas na lebel ng mga kaaway na agents. Inutusan din niya akong magtungo sa ika-apat na bilanguan upang kunin ang pambansang ebidensya at pagtakpan ang kanilang kasuklam-suklam na krimen.”

Si Li Yang ay hindi makapaniwala sa narinig at sobrang nagulat, ang kanyang noo ay kumunot, ang paningin ay dumilim na kakakitaan ng kanyang galit, malamig na sinabing: “Ang mga eksperto mula sa M Artillery ay dumating na ngayon sa Beijing upang bumisita at mag-aral. Ang mga tauhan sa Beijing ay nakatuon sa pera at naging parte ako para lang matapos na ang aking gawain, di ko man lang naisip na…”

“Anong sinabi mo?’’ biglang tanong ni Chu Qiao ng malakas.

Sandaling nagulat si Li Yang , at nagtanong: “Na ano?”

“Sinabi mo ba na ang mga eksperto mula sa M Artillery ay dumating ngayon sa Beijing?”

Tumango si Li Yang at sinabing, “Oo, kagabi sila dumating dito.”

Tinitingnan siya ni Chu Qiao at interesadong malaman ang lahat at sinabing  “Na walang Navigator Locator?”

“Hinahanap mo ba yun?”

Biglang nagalit si Chu Qiao: “Bakit, hindi mo ba ito dinala?”

“Paano ako makakapagdala ng ganoong bagay dito?” Nang makita niya ang nababahalang mukha ni Chu Qiao, mabilis na sinabi ni Li Yang: “Halika, sumama ka sakin, alam ko kung saan mo ito matatagpuan.”

Nang sumunod na sandai, sumakay silang dalawa sa military service dyip at dali-daling pumasok sa bakuran ng hukom ng mga tao, na kung saan ang mga tao ay naglalabas masok . Dumaan ang dalawang minuto bago nakita ni Chu Qiao ang navigator locator at ito ay umiilaw ng pula, ang utak ni Chu Qiao ay biglang nablangko.

“ Paanong nangyari ito? Hindi ninyo kinabitan ng navigator locator ang at sa tanggapan sa ikalawang palapag ng kwarto ng mga bisita? Paano masusubaybayan ang korte silid sa ika-apat na palapag?

Mabilis na tumindig si Chu Qiao upang maghanap ng magagamit na armas mula sa bodega at maging pakinabang sa kanya ng mabilis ang paglabas. Malamig na nagpaliwanag siya kay Li Yang: “ Ang bansang M ay hindi nagtitiwala sa X forces ng bansang R, takot sila na ang bansang R ay hindi magtagumpay at ang mga bagay bagay ay malantad, kaya sa trial room ilalagay ang navigator locator, basta mayroong oras, ang pasabog ay maaactivate, kapag ang buong ika-apat na bilanguan ay maabo ng tuluyan, kasama na doon ang ebidensya at ako.”

“Ano ang gagawin ko ngayon? Kailangan maipaalam natin ito sa mga eksperto sa bomba, sabihan ang special forces na magpadala ng kaukulang mga kasapi upang makontrol ang bansang M”

“Huli na ang lahat,” sabi ni Chu Qiao sa mababa at pormal na tinig. “Madali, ihanda mo ang helikopter at paalisin ang mga tao, ikaw ang may kailangang importanteng gawin ngayon at iyon ay ang ibigay ang ebidensyang ito sa Intsik na kumander. Ang buhay ng labing-isa sa labing apat na agents, ang pagkalipol ng buong mundo at pagkamatay ng buhay ng M1N1 virus, lahat ay nasa iyong mga kamay. Kailangan siguraduhin mo at di maaring may mali.”

Nagulat si Li Yang habang sa di kalayuan kung saan may usok ang mga kumpol ng tao ay tuluyang nabahala, tinignan niya ang mga mata at payat na mukha ng babae, bigla siyang nakaramdam ng kalungkutan at pagluluksa sa puso, lumipas ang ilang sandali at sa matibay at malamig na salita sinabi niya: “Matagumpay ka sa gagawin mong ito Chu Qiao, alam kong ikaw lang ang makakagawa nito.”

“Ikaw rin.”

Pagkaraan ng ilang sandali, ang babae ay hindi bumalik mula sa bodega, kundi ito ay tumakbo patungo sa ika-apat na kulungan na kung saan buong hirap niyang tinakasan.

Pagkaraan ng sampung minuto, isang helikopter ang lumipad mula sa parisukat na helipad ng ika-apat na bilanguan at agad na lumipad palayo sa kulungan sa ng mabilis patungo sa mapanglaw na nayon.

Nakaupo sa loob ng sedan a tabi ang Kumander, hawak ni Li Yang ang navigator locator, pinanood ang maliit na pulang ilaw mula sa ika-apat na palapag ng courtroom na gumalaw paunti-unti, papunta sa helipad square, at madaling lumipad patungo sa labas ng Beijing. Ilang sandali, isang malakas na pagsabog ang nakita sa kalangitan, ang positioning device na may pulang ilaw ay nawala na ng tuluyan at naging itim na simbolo ng bungo.

Si Liyang na nakaupo sa sasakyan ay hindi lumingon, kailan man ay hindi niya ipinakita sa iba ang kanyang luha, ngunit ngayon sa dilim ito ay umagos ng tuluyan.

Sa gabi ng Beijing, ang lahat ay tahimik.

**

Kabanata 004 Pangangaso ng mga Prinsipe 

Edited by: Eilatan Orama
Co-Editor by: Angel Chua
Translated and reviewed by: Angel Chua 

Ang Dinastiya ng Great Summer ay pinanganak sa lugar na umaabot sa Hengshui River, silangang baybayin ng Hongchuan. Ang kanilang mga ninuno ay nagsimulang mamuhay sa damuhan at mas pinili ang nomadic na pamumuhay. Dahil dito ang mga tao ay nagsanay sa martial arts at pagtatatag ng malakas na sandatahang lakas. Ang kanilang panahon ay nagsisimula sa tag-init hanggang sa mapait na lamig. Ang kalagayan ng kanilang pamumuhay ay gumagawa ng limitasyon sa pag-unlad ng mga summer people. Libu-libong taon na ang nakalipas, ang mga summer people sa silangan ay hindi naiwasan ang kahirapan kahit sila ay nakatira sa kanilang tinubuang lupa upang mabuhay hanggang sa ang dumating ang tunay na Huang (nangangahulugang Yellow 黄) ng mundo at itinatag ang isang malakas na rehimen.

Sa kasaysayan ng matatag na rehimen, halos bawat salita ay gawa sa dugo at luha. Ang likas na katangian ng mga nomadic na tao ay gumagawa ng matinding koneksyon sa kanilang lupain at pamumunuan ito ng walang malasakit na kung minsan at lumilikha ng mga isyu kumpara sa South Bian Tang o ang Oriental Huai Song na pinapatakbo ang pamumuhay nila na may kalakip na importansya at laging nagapapalapad ng papel. Sa loob ng daan-daang taon, ang mga summer people ay patuloy na lumipat sa kanluran, at bilang mga dayuhan sila ay nahaluan ng maliban sa kanilang kultura at ang kanilang pakikibaka at lalong pang lumawak ang teritoryo. Ngayon, higit sa tatlong libong taong kasaysayan ng Bian Tang at ang pinaka-masaganang usbong ng negosyo sa siyudad ng Huai Song, ang Great Summer ang naging kauna-unahang makapangyarihang sandatahang lakas ng Mainland sa Tsina.

Ito ay naging sentro ng kapangyarihang pang-ekonomiya at pampulitika ng buong kontinente, mga elitistang kapitbahayan ang namuhay at gustong tumira dito, paglalakbay ng dahil sa negosyo, pagdami ng pambansang mga dignitaryo, mayayamang negosyante, pagdami ng karwahe o paladin para sa mga dugong bughaw pangunahing kalye ng Siyam, naggagandahang kagubatan at mga lungsod nito, ay talagang hayahay.

Kahit malayo pa’y naririnig ang masigabong martsa sa harap ng napakalaking kampana na nakapirmi sa harap ng pasukan, bumukas ito ng mabagal. Ang tagapangasiwa ng bantay na si Huang Cheng mula sa angkan ng mag Zhuge ay nagbukas ng bagong araw at muling  pinatakbo ang marahas na utos ng Imperyal.

“Magmaneho!”

Biglang narinig ang tunog ng makapangyarihan at malinis na yapak, ang itim na mga kabayo ay nakataas ang puting nilang sapatos, nakaparada sa lungsod sa labas ng niyebe at ang talsik ng mga niyebe habang ang mga kabayo ay naglalakad sa kanilang martsa at yapak ay umalingawngaw sa buong lungsod, na nag-iwan ng higit sa isang dosenang mga tagasunod, malayo sa likod sila.

“Yan Shi Zi! Huli kang dumating! “

Si Zhuge Huai kinutya si Yan Shi Zi at sinabayan niya nakaka-insultong pagtawa, siya ay nagmaneho pasulong na kaharap ang mga tao na suot ang kanyang nakakapang-insultong ngiti. Ang mukha naman ni Yan Shi Zi ay bago sa paningin na tulad ng simoy ng tagsibol, ang kanyang malamyang tinig, isang pares ng mga mata na medyo lumiit, ang kanyang awra na kumikislap na mukhang tuso sa liwanag, siya ay nakasuot sa isang kulay ube at may gintong linya ng koi na damit ng Intsik. Ito ay mahahalatang dinisenyo ng eksklusibo para sa kanya na hango sa mink Cangwu Wushan na pilak at ng tumingin siya ay mas naging elegante ang dating. Sapagkat siya ay labintatlong taong gulang ang kanyang sobrang kagwapuhan ay lampas sa karunungan ng kanyang edad.

Sa tabi niya ay nakatayo ang apat na kabataan na gulang na labing-isang taong gulang at labintatlo, ang lahat ay nagkasuot ng kuwintas o brocade at kanilang likod ay dala ang Ying Ting (isang napaka sinaunang bagay na lumilikha ng musika) isang pambihirang kagamitan. Narinig nila ang kanyang tinig at bigla silang bumabalik at tumingin sa mga tao.

Si Yan Xun ay nanatili sa bahay at tinawag ang isang tao na parang nais niyang umiyak. Biglang lumitaw ang isang misteryosong manipis na niyebe at ang mga tao sa ibang bahagi ng lungsod ay tumayo at tila may napahagulgol. Pagkaraan nito, tumigil ang niyebe kay Yan Xun na nakasuot ng malalim na kulay ube at sa kanyang balikat ay pinalamutian ng mahabang balahibo na animo’y puting ulap. Ang kanyang kalaro mula pagkabata ay malamig na sinabi: “kapag ang kapatid mong lalaki na si Zhuge Yue natanggap ang balita siya ay mahihirapan sa pagalis sa kanyang kastilyo dahil ang ikawalong prinsesa ay sa tahanan ngayon ng Zhuge Yue.

“Ang babae ay tila napakaganda, at iyan siguro ang dahilan ng Yan Shi Zi na walang tulog sa ilang gabi.” Ang isang lalaking may suot na maluwag na berdeng padyama ay dumating kasama ang isang maliit na anak na lalaki, ang tunog ay may isang malambot na tinig, labing-isa ang edad ng anak at mas matanda ng doble ang edad ng ama, isang pares ng mga mata ang tumingin, tulad ng isang lobo sa pangkalahatan habang nakangiti itong sinabi sa kanya na.

Ang mukha ni Yan Xun ay walang malasakit at nagsabi: “Kung hindi dahil sa mga maliit na prinsipe ng Hari na nagbiro sa araw bago ang hapunan sa mga Hapones, maaaring nasira ko ang salamin ng prinsesa, at ngayon ay walang lumilipad na Yan Xun na nagsasalita sa lahat ngunit nagpapasalamat pa rin sa maliit prinsipe.

Ang anak na lalaki ng isang mababang alipin ay ngumiti, huwag mag-alala pagkatapos ay napaka-layo, na humarap sa gilid ng isa pang nakadamit ng Cangqing (ibig sabihin asul at berde) robe (isang napaka engrandeng klase ng damit na karaniwang panlabas at ito ay gamit ng mga dugong bughaw o mga maharlikha noong unang panahon sa Tsina), isang batang lalake ang nagsabi: “Nakita mo na Mu Yun, sinabi ko na, si Yan Shi Zi ay hindi papayag na hindi pupunta, ito ay kailangan niya at ito ay tiyak na. “

Si Mu Yan ay bahagyang nagtataas ng kanyang mga kilay: “Ang emperador na ito ay ang ugat ng maraming mga tao na ginagawang mas mababa ang pagdurusa mo? Si Yan Shi Zi ay nasa mabuting kalagayan at hindi papatayin ang iyong buong angkan.

“Sa wakas ay mas mahusay pa rin kaysa sa kung ano? Kung ang lahat ng gusto mo ay ang puro usap pagkatapos, ay bumalik ka na lang. “

May nakasuot ng itim na pantalon na isang batang lalaki at lumapit sa kanyang baywang at sa kanyang likod may nakabitin at dalang dilaw na pana, isang hitsura na siya hari ng lahat ng bagay. Si Yan Xun ay alam na ang kanyang heneral ay kasama niya sa oras na ito, lumundag galing sa kanyang kabayo at magalang  na sumaludo sa kanya: “Ang orihinal na ika-pitong kanyang  kamahalan ay nandito na, ang mga mata ni Yan Xun ay tila naasiwa lamang.

Si Zhao Che ay tumingin sa mata ni Yan Xun sa isang sulyap, nagbigay bati upang ipaalam ang kanyang presensiya na dumiretso kay Zhuge Huai at sinabi: “Ako at ang ika-walong nakababatang kapatid na lalaki ay nagkaroon lamang ng isang hapunan at ngayon kailangan pa rin naming mag-aral at magkaroon ng maski kaunting oras sa paglilibang.”

Zhuge Huai laughed: “Dahil si Yan Shi Zi ay dumating, magsimula tayo.”

Si Haring Xiao Wang ay ngumiti at pinalakpak ang kanyang mga kamay: “Zhuge Huai bakit hindi mo ipakita ang sariwang bagay na iyong sinasabi?  Ilabas mo na at ipakita sa akin.

Sinabi ni Zhao Jue: “Nakita ko ang isang tumpok ng kulungan ng mga hayop na isinakay at kung hindi nais ni Zhuge Huai na kami ay mangaso, ito ay parang walang silbi.

Sumenyas si Zhuge Huai ng pagalog sa kanyang ulo at sinabi: “Ngayon, maaari akong mag-isip ng maraming bagay sa kung paano ka tumingin sa akin.” At matapos niya itong sabihin ay iniunat niya ang kanyang kamay at malumanay na itinuro ang kanyang kamay sa direksyon ng isang parang ng lupa na napapalibutan ng niyebe, malayo sa kung saan siya nakatayo.

Ang larangan ng pangangaso ay napalilibutan ng mga bakod at mula sa isang malayo ay nakikita mo ang mga nagmamartsa na mga kabayo galing sa angkan ng mga Zhuge Huai papunta sa paddock (isang malawak na lupain kung saan ang mga kabayo ay kinakalinga) kung saan ang mga kabayo ay nakaparada. Isang kabuuan ng anim na kariton at anim na malaking kulungan ang naka-linya sa isang bukas na espasyo. Dahil ito ay natatakpan ng itim na tela, hindi mo makita ang nasa loob.

Ang maliit na prinsipe ng Hari ay interesado at nagsabi: “Ano ang sorpresang iyon na nasa loob? Zhuge Huai, magbebenta ka na naman ba ng ng isang bagay sa amin ngayon?” At nag-asta siyang masaya para mainsulto si Zhuge Huai.

Si Zhuge Huai ay nakangiti at ipinukaw na naman niya ang nakaka-insultong pagngiti bilang kanyang pagganti, humarap sa malayong mga tagasunod iwinawaygay niya ang kanyang kamay at iniutos niya na alisin ang itim na tela at ang maliit na prinsipe ng Hari ay bahagyang napatigil ng ilang sandali habang siya ay nakatingin sa malayo at na-blangko, siya ay mukhang nagulat ngunit hindi nagpahalata. Mabilis niyang inilingid ito sa isang ngiti.

Nakita ng lahat ang malaking kulungan na puno ng isang grupo ng mga maliliit na bata, mga pitong o walong taong gulang na batang babae, ang bawat kulungan ay may dalawampung bilang ng bata. Lahat ay nagkasuot ng isang makapal na tela ng damit na pam-bilanggong palda. Sa kanilang likod ay mga inskripsiyon at nakasulat sa mga salita na malalaki ang titik sa bawat kalungan at ang mga ito ay nakapangalan sa mga mangangaso sa parang na sina Mu Yan, maliit na prinsipe ng Hari, Yan Shi Zi, Zhuge Huai, Zhao Che at Zhao Jue. Ang grupo ng mga bata ay itinago sa itim na kulungan sa loob ng mahabang panahon at noong sila ay pakawalan sila ay mukhang ignorante na makita ang liwanag kahit na ang lahat ay nakapiring sa mata. Ang mga bata ay nabalisa at sumikip nang magsama-sama tulad ng isang grupo ng mga mahiyaing kuneho.

Tumawa si Zhuge Huai: “narito ang mga palatuntunin ng kanlurang laro sa kompetisyon ng pangangaso ayon sa itinuro nila sa akin. Maghintay para sa aking signal upang ihudyat na simula na at ang aking tagapaglingkod na alisin at ilabas ang barbaric na kulungan ng mga hayop na lobo, ang mga hayop na yan ay ginutom sa tatlong araw, ang kanilang mga mata ay pulang-pula. Maaaring panahin ang hayop ngunit maaari mo ring panahin ang iba na nasa kulungan kung saan ang mga alipin, isang patpat ng insenso ang sisindihan at magsisilbing hudyat na kapag ang patpat ay nasa abo na, ang aking tagapaglingkod ay magpapakawala ng isang palaso tanda na ang pangangaso ay tapos na. Pagkatapos, ang aking mga tagapaglingkod ay susuriin kung sino ang nag-iwan sa karamihan ng mga alipin at ipapahayag kung sino ang nagwagi sa laro.

Ang maliit na prinsipe ng Hari ay tuwang tuwa at pagkatapos ay sinabi niya: “Cge, mukhang isa itong paghamon sa kakayahan, ibig sabihin ay katuwaan.”

Sinabi ni Zhuge Huai: “Simulan na! Pakawalan ang tatlumpung palaso  at ipaulan sa bawat bata. “Matapos ang kanyang senyas, ang bawat mangangaso ay lumaban sa bawat isa at sinabi:” Zhu Jue, buksan ang kulungan. “

Ang lingkod na nagpapatupad ng tuntunin ay binuksan ang pinto ng kandila ay binuksan at pinalabas nila ang lahat tungo sa paddock. Ang mga bata ay nanginginig na nakatayo sa lugar, na parang sila ay nasa kulungan pa rin at mukhang inaantok pa sila at natatakot na gumalaw.

Biglang sumigaw at humiyaw na parang dagundong ang mga iyak habang ang mga tagapaglingkod ay inalis ang lubid sa may pasukan na may mga bakod. Higit sa dalawampu ang mabangis at gutom na lobo ang pinalaya at tumakbo sa paddock. Ang susunod na eksena ay, tumambad ang isang parang na duguang bibig ng mga lobo umuungol ng para takutin ang mga bata at nagsimula silang tumakbo para sa kanilang buhay.

Naghalo ang mga halimaw na ungol at hiyaw, habang ang mga bata ay dali-dali na nagtipon papunta sa direksyon ng pagtakas papunta sa isang ligtas na lugar. Kasabay nito, ang bakod sa labas ay may matalim na mga palaso at ang bakod ay natumba sa lakas ng hatak ng mga mabangis na mga lobong parang halimaw ay nasira nito at tinabunan sa  paghabol sa mga bata na humahangos sa kanilang paghihirap at pagtangis.

Isang madugong amoy at tila ang kalangitan ay natatanging saksi sa malungkot na mga hiyaw sa malawak na parang. Ang mga palaso ay nakatusok sa buong manipis na balikat ng mga bata, dibdib at tiyan, bumubulwak ang mga dugo, nakakaawa tingnan ang kanilang mga katawan na nakahandusay sa mayabong na pamumulaklak ng safflower (isang mala-damong halaman). Naamoy ng mga lobo ang takot sa hangin at naging mas mabangis at nakakasakit ang mga ito. Isang buong katawan ng asul na lobo ang mabilis na lumundag at kinuha ang leeg ng bata at kinagat. Ang bata ay walang pagkakataon na sumigaw at ang isa pang lobo ay kinagat at napunit ang isang hita, ang kanyang ulo ay nakagat ng kalahati, at puting bulaklak ay lumabas mula sa ulo na pinaghalo sa dugo mistulang parang ibinuhos sa puting lupain.

Sa pagitan ng langit at lupa ay ang kaguluhan na nakahiga sa lupa, walang tigil ang dahas, hiyawan ang naririnig, ang sakit ay walang hanggan, mga mabibigat na talukap ng mata na parang may libu-libong batong nakakalat, Jing Yuer, isa sa bata ng Zhuge Huai ay napana ng palaso, at walang awang tumumba sa lupa sa tama ng matalim na palaso, hindi siya makahinga at mukhang hindi na makakatagal. Mukha siyang namatay, ngunit ang kanyang kilay ay mahigpit na  kumulubot habang pinipilit nitong hawakan ang kanyang natitirang buhay. At isang mabangis na lobo ay dahan-dahan lumalapit sa kanya, bukas at mabangis ang mga mata ang lobo na pinapanood ang bata, at ang mabahong laway ng lobo ay nagsimulang dumaloy, at ng sumunod ay ang sitwasyon na isang malupit panoorin. Ang malambot na pisngi ng bata ay bahagyang nakagat ..

Sa dako paroon, ay maaaring may mata ng Diyos na nanonood sa kasalukuyang trahedya ng mga inosenteng nilalang, habang ang lobo sineselyuhan ang halik ng kanilang kamatayan. Ang sugatang bata ay biglang binuksan ang kanyang mga mata na parang isang matalim na kutsilyo, ang bata ay tila naisipang siya ay hindi na batang paslit kundi isang may edad na parang humiram ng pambihirang sandali na kailanman ay hindi siya naging bata na dapat mahiya at mahina. Halos biglaan at mabilis, iniunat ni Jing Yuer ang kanyang kamay upang ipagpalit ang kanyang kapalaran sa lobo sa pamamagitan ng isang matapang na dakmal sa panga ng lobo at paulit-ulit na ibinalibag at pagkatapos itinaas ang ulo ng lobo. Ang kasunod na pangyayari ay lubos na ikinagulat ng mga tagapanood medyo malayo sa kinaroroonan niya ngunit kitang-kita na kinagat niya ang mahabang dila ng lobo at pinilit niyang ipi-natikim sa lobo ang kakila-kilabot na pangil ng kamatayan.

Ang mga hagulgol ay narinig pa rin kahit malayo pa, ang lahat ay napatingin sa mata kung saan ginamit ang utak at kinagat ang dila ng lobo at halos ito ay patay na. Ang manonood ay parehong nagtaka nang labis at nagulantang at nakalimutang nilang sila ay nasa isang kumpetisyon ng pamamana sa sandaling iyon.

Si Zhao Che ay umangal, tingnan ninyo, ito kauna-unahang bata na ang dila ay maaaring “tabasin” ang isang lobo ng ganon-ganon lang! At napangiti siya kita ang mapuputing ngipin kinuha ang kanyang pana at humatak ng palaso at pinakawalan sa ere na tumama sa leeg ng lobo.

Ang lobo ay umiyak natumba sa lupa, sa paddock ang trahedya ay nagpatuloy sa at ang mga ilang lobo ay hinabol ang iba pang mga bata ay pinagkakagat at pinagpipiraso-piraso ang kanilang katawan at paa. May isang batang sumigaw mula sa sa kanyang puso. Ngunit itong si Jing Yuer na bata ni Zhuge Huai bagaman nanginginig ay tumayo kasama ang mga di kapani-paniwalang mata, hindi takot at bukas, ngunit ito rin ay nangangatog sa parehong oras. Narito ang isang maliit na katawan, may damit at sira, buhok na makalat, maputla, puno ng dugo, umihip ang malamig na hangin at para siyang isang mahinang ligaw na damo.

Pabulong ang tunog nang pakawalan ang matalim na palaso at biglang natamaan si Jing Yuer, ang bata ng Zhuge Huai ay nailagan at pabalik-balik, nakaligtas sa isang nakamamatay na pagatake ng pana, ngunit ang iba sa mga bata ay mahina, ang mga matalim na palaso na naglalayong saktan ang binti niya dali daling lumabas ang dugo at pagdaloy nito’y  parang isang ilog.

Ang maliit na prinsipe ng Hari ay tila nalilibang, patuloy na kumuha ng pana at naglabas ng palaso at muling pinakawalan sa ere.

Si Zhao Jue ay sinadyang nagbigay ng matalim na hugot, malamig na nagngignit, pinakawalan ang palaso, pumihit sa hangin na hinarang ang palaso ng maliit na prinsipe ng Hari. 

Sa likod ng lobo ay umabot na ang baho na amoy at biglang sinunggaban si Jing Yuer. Huli na ng mapansin ang bata ni Zhuge Huai upang makita ang kanyang sugat sa may binti habang ang lobo patungo sa direksyon ni Zhao Jue ay dali dali niyang pinana gamit ang kanyang  palaso at ito ay umalis.

Mukhang ang taong ito ay inililigtas siya? Ang bata ay patuloy na napagtanto, kung siya ay tama, kung siya ay tumakbo malapit sa direksyon ni Zhao Jue na siyang nagligtas sa kanya ng dalawang beses, naisip agad ito ng bata at mabilis na pinili ang pinaka-kanais-nais na direksyon para sa kanyang sariling kapakanan.

Gayunpaman, bago pa man siya humarap ng dalawang hakbang pasulong, Nagpaulan ng matalim na palaso at walang awang natamaan upang masugatan ang kanyang mga paa. Saglit na nagulat ang bata, tumigil, at pagkatapos ay tumingala, nasasabik, nalilito upang makita na ang nakasakay sa pulang kabayo na suot ang malamig na itim na robe ay isang batang lalake.

Zhao Che ay malamig na kinasuklaman at nahuli ang kanyang mga mata sumulyap kay Jing Yuer ang bata ni Zhuge Huai, at pinakawakan ang isang palaso para sa isa pang batang babae na tumatakbo naka naka-chaleko ang bata ay lima o anim na taong gulang ay humiyaw at natumba sa lupa, habang sa likod ni Yan Shi Zi ay nagkalat ang pulang dugong marumi at ito’y mabilis na sinungggaban ng lobo.

Napakabilis ng oras para sa mga mangangaso ngunit napakabagal para sa bata. Si Jing Yuer ay nakatayo sa lugar, tumingin ng malamig, biglang kinagat niya ang kanyang labi at pagkatapos ay mabilis na tumakbo patungo sa kanyang kaibigan. Ang pinsala ni Jing Yuer ay hindi nakakaapekto sa flexibility ng kanyang katawan. Pagkatapos ay may isang lobo hinabol siya sa likod, mabangis ito, ngunit siya dali-daling sumugod, walang kapatawaran sa lobo at ang lobo ay hindi na muling nakatakas.

Ang sulok ng paddock ay nakatayo sa isang tumpok ng mga patpat na nagpapakain ng damong talahib  sa  mga kabayo, ang bata ay kinuha ang isang patpat, ipinalo niya sa mabigat niyang ulo, naiwang bukas ang baywang ng lobo.

Ang lobo at tumatakbong sumigaw habang nahihirapang tumalon sa kabilang panig at tila malubhang napinsala.

“Halika! Halika! “Ang bata ay sumigaw, na bahagyang yumukod ang katawan upang kunin ang dalawang mga bato,  habang kinikiskis niya ang mga bato ay lumikha ng pagkislap , ang mga lobo ay nagkalat at ang tuyong damo sa parang ay mabilis na nasunog. Itanim ang mga patpat, sinabi ng bata na may hawak na isang kahoy na puno ng apoy. Nagpatakbo siya sa parang, upang takutin at kumalat ang mga lobo na umaatake sa mga bata at sumigaw siya: “Halika dito!

Ang mga batang umiiyak ay nagtungo sa gilid ng bata at lumapit sila sa kanya, lahat sila ay nasugatan, may mga kagat ng lobo at mga naitanim na palaso at ito ay nagdulot ng pasakit. Ang malupit at mapanlinlang na kaganapan sa pangangaso ay nagiwan lamang ng mas mababa sa dalawampung batang sugatan, mga pasa at walang sinuman nakatulong maliban sa katapangan ng batang si Jing Yuer, ang bata ni Zhuge Huai.

Ang lobo sa takot sa apoy, nakita ang mga bata sa gitna na napapalibutan ng apoy. Ang mga lobo ay nag-aalinlangan at hindi na lumapit pa sa kanila, kahit na sila ay gutom sa mahabang panahon. Ang mga lobo napa-atras sandali at bumalik sa mga katawan na sinakmal nila kanina lamang at doon nagpiyesta sa kanilang labis na pananabik para sa laman.

Tinititigan ni Zhuge Huai ang kanyang mga mata at nakaramdam siya ng pagkahambog  at ibinulong: “mga walang silbing hayop.” Palaso sa mga ligaw na lobo, humayo!

At ang mga palaso ay umulan sa mga lobo, sa kanilang pag-atake may mga duguan ay umulol sa hiyaw. Ang mga lobo ay bumagsak sa lupa, walang nakaligtas ni isa.

Nakita ang pagkalipol sa kanilang sariling mga mata, ang mga bata ay labis na natuwa sa kabila ng tinamong sugat sa katawan. Lumundag ang iba sa ere, pagkatapos ng kamatayan ng iba, sila ay malakas na nagpunyagi.

Gayunpaman, ang kanilang kagalakan ay maikli ang buhay at ang kanilang tinig ay biglang naputol matapos silang padalhan ng alon ng mga palaso makikita mula sa malayo ang tinamaang maliliit na katawan ng mga bata. Ang mga mata ng prinsipe ay matalim at hindi pinagbigyan ang bahaging ito ng mga bata. Ang mga prinsipe na ito ay mga uhaw sa dugo para sa mga buhay at ayaw nilang ibalato ito sa kanila.

At isang palaso ang sumipol mula sa distansya na tumama sa ulo ng isang bata, ang kanyang kanang mata ay naasinta at tumagos sa likod ng kanyang ulo. Ito ay matatag na napatigil hanggang natuluyan ang bata. Ang puting bulaklak ay unti-unti sa lumabas sa kanyang mukha at bumukas ang kanyang bibig. Ang kanyang mga kamay ay humahawak pa rin sa patpat na may apoy. Ang mga iyak ng bata ay umalingawngaw sa kanyang tainga, at ang lahat ng nangyayari sa paligid ay tulad ng isang bangungot.

May ilang mga palaso pa ang natitira mula sa apat na mangangaso ngunit ang mga maliit na prinsipe ng Hari at si Mu Yun ay nakangiti dahil hindi nila iti-nira ang marami sa kanilang mga pana. Dumampot sila ang pana at palaso at itinutok sa mga batang babae, at mabangis na pinalipad ang mga ito sa ere.

Pinutol ni Zhao Jue ang isang matulin na pana at sumimangot. Mabilis siyang umabante at bago mahawakan ng mga kamay nila ang mga palaso, ngunit ang isa tumuloy na dumaan sa ibabaw , mas lumamig ang hitsura niya, nagpunta siya kay Mu Yun at pinagsikapan niya itong maunahan at magapi, pagkatapos ay dalawa na ang sirang palaso, parehas ay di nakaalis sa pana, ang bisa ng taluktok nito ay nawala ng dahil sa kanya. Naging maangas siya at sinabi niya: “Kapag ang hari ay isang maliit na Hari at ang pana at palaso ni Mu Yun ay bagsak.”

Si Zhuge Huai ay tumatawa nang malakas at sumigaw: “magandang palaso!”

Matapos ang paliguan ng dugo, ang mga tinig ay kumupas, ang lahat ng mga paghiyaw ay tumigil, ang hangin sa hilaga ay umalis at tanging mga puting ulap lamang ang totoong nasa kalangitan ang nagwalis sa umaalingasaw na parang, ang lasa ng dugo ay tila tinangay sa hangin, ang kanilang pasakit ay nawala ngunit ang kinalabasan ay permanente na. Ang malalim na kulay pulang pira piraso ang nagsilbing isang pinakatanda pangangaso sa paddock, tanging ang isang bata at ang kanyang walang kabuluhan buhay ay tapos na, siya ay puno ng buhok, nakasalansan sa gitna ng dayami, damit ay marumi, maputla, nakasandal sa isang kahoy na patpat. Ang lahat ng ito ay walang kabuluhan ngunit para sa mga nangangasong mga panginoon, ang laro ay tapos na at natupad na.

Sinabi ni Zhao Jue: “Ang ikapitong kapatid na lalaki ay napakalakas, wala na akong mga palaso, at ngayon ay tila mas panalo pa ang ikapitong kapatid,  sinabi niya sa isang nakaka-insultong boses.

Ang mga maliit na prinsipe ng Hari ay itinaas ang kanyang kilay, sumulyap sa kanilang mga mata, at nakita ang mga mata ni Mu Yun, at sa wakas ay lumingon upang tingnan si Zhuge Huai.

Tumango si Zhuge Huai sa direksyon ng maliit na prinsipe ng Hari, at nakangiti sinabi: “Ubos na din ang aking mga palaso.”

“May kabaitan oa ba sa mga oras na ito nang hindi pa natin nalalaman?”

Biglang sinabi ni Mu Yun, ang lahat ng mga mata ay agad na lumipat kay Yan Xun, malamig na tumigin si Zhao Che kay Yan Xun, walang alat at liwanag, sinabi: “Yan si Yan Shi Zi palaging  may dalang sorpresa para sumorpresa.”

Ang patpat ng insenso na naghuhudyat ng oras ay kalahati na lamang, ang lahat ng mga balahibong palaso ay sinabihan na at ang natitira na lamang ay ang mga palaso ni Yan Xun at hindi pa nagalaw, sila ay puting mga pakpak na uri ng palaso.

Yan Xun nakaupo lang, kahit na labintatlong taon gulang lang, ngunit ang likod ay lubos na tuwid at matangkad, ang kanyang kilay ay parang espada at may nakasuot na bandana ng bituin sa ulo, natangos na ilong, mata’y matalim, isang malalim na kulay-ube ang pananamit niya, higit pa at higit pa tahasan, guwapo ngunit malamig. Siya ay tumingin ng walang malasakit, siya ay dahan-dahan na umabante at siya ay puno ng palaso at pana ay malayong inaasinta ang gitna paddock.

Si Changfeng ay sumipol, at pinagsama ang bata ng mga sirang damit at makalat na buhok, siya ay napakabata pa, ngunit anim o pitong taong gulang, mukhang maliit, dilaw at payat, tulad ng ipinanganak na may mahabang buhok, braso, leeg, ang binti puno ng peklat, pinsala sa balikat ay halos malapit sa puso. Siya ay nakatayo sa gitna ng isang makalat na parang ng pangangaso, sa mga nagkalat na katawan ng sirang braso, ang dugong umaalingasaw sa simoy ang lumulutang sa paligid, malupit na mga puwersa na tulad ng desperadong sigaw and pumupunit sa mahinang mata ng bata.

Ang isang mabilis at uhaw sa dugo na palaso ay dahan-dahan na pumasok sa lalamunan ng bata habang ang kabataan na si Yan Xun ay nakaupo sa kabayo ang kanyang mga mata ay matalim ang kanyang mga kilay ay makitid sa pagasinta, ang kanyang asul na dugo sa kanyang bisig ay nawalan ng puwersa ngunit nakahawak pa din sa pana.

Naiwasan niya, ang ideya ng kaguluhan mula sa kanyang murang isip-bata na tulad ng mabilis na counter sa isang plataporma, na may halo-halo at kawalang-katiyakan ay ang patayan sa harap niya, siya ay gumuho at hindi natamaan sa palasong iyon. At pagkatapos ay dahan-dahang itinaas niya ang kanyang ulo ang kanyang mga matang malamig sa galit at pagkasuya, tiningnan niya ng malamig ang mukha ng batang lalaki at wala na siyang takot.

Sa araw na iyon, ay ang unang apat na araw ng unang apat na raan at animnapu’t anim na taon, ang mga tao sa lungsod ay kalilipas lamang ang kanilang bagong taon, sa lungsod ng Huang sa labas ng lupain ng pangangaso ng  mga prinsepe, si Jing Yuer at Yan Xun ay nagkakilala sa kauna-unahang beses.

Ang yapak ng oras sa pamamagitan ng kasaysayan ay naputol. Ang bakas ng oras at espasyo ay sumabay, ang dalawa ay hindi dapat nagkita o magtagpo ang kanilang kaluluwa, lalo na hindi dapat nailagay sa parehong plataporma.

Si Yan Xun ay bahagyang itinaas ang kanyang kilay upang mapadali, ngunit ang kanyang mga daliri bahagyang hinayaan ang palaso lamang.

Ang mahabang palaso at sumipol at lumipad sa himpapawid sa malamig na hangin, nagbigay ng isang tunog, ang lahat ng linya ng paningin, ang lahat ay dumikit dito, patungo sa kung saan ang lugar na nakatayo ang bata, silang lahat ay napatitig.

Ang larong pangangaso ay nananaghoy habang ang dugo ng mga ninuno ay salat na, ang mga puting palaso ay kinuskus lang ang leeg ng bata at agad na namuo ng dugo. Ang kamangha-mangha ay mas tumangkad ang katawan ng bata, at nagurong-sulong ng dalawang hakbang, subalit itoy’ nakatayo pa rin.

“Haha! Binabati kita ikapitong kapatid! ” tumawa ng malakas si Zhao Jue.

Si Zhao Che ay tiningnan ng mapanlait si Yan Xun at pagkatapos ay inirapan niya: ” Si Yan Shizi ay wala ng ginawa kundi ang kumanta ay sumayaw sa tula, ang takot ay nakalimutan na, ang mga ninuno ng Zhao ay hindi na alam kung papaano gamitin ang mga palaso.

Ibinaba ni Yan Xun ang mahabang pana tumingin sa katabi niya at sinabi: “Ang ninuno ng Zhao ay alam na alam kung papaano gamitin ang mga palaso pero si Yan Xun ay hindi naglakas-loob upang gawin ang pagpapanggap na ginawa ng mga Zhao ngayon.

Si Zhuge Huai ay tumawa: “Sa ganitong paraan, tapos na ang laro, at ang aking sambahayan ay naghanda ng isang salu-salo, ang lahat ay pumunta at ipagdiwang ang bagong taon ngayon.

Ang bawat tao’y ipinangako na iwanan ang lahat ng nangyari sa parang na iyon, na tila ang lahat ay normal lang na laro.

Ang hangin ay sumipol, nagbalot ang karamihan ng tao sa kanilang malaking balabal sa isang bukas na lupain ng niyebe ay ang paghahari ng drumfire, medyo malayo mula sa kanyang kinatatayuan, bumalik si Yan Xun upang makita ang bata ay nakatayo pa rin sa kanyang lugar, ang kanyang mga mata malalim na tumitingin sa kanya ngunit ang namumuong lamig ay nagsisimulang sumisigaw, tinitigan niya sa mahabang panahon ang bata at siya ay hindi gumagalaw.

afterthoughts – Si Yan Shi Zi kapares ng pangalang Yan Xun .. Ang kanyang mga kaibigan ay tinatawag siyang Yan Shi Zi ngunit ang kanyang tanyag na pangalan  sa nobela ay Yan Xun. Hindi niya binalak na tamaan ng palaso si Jing Yuer ang bata mula sa angkan ng Zhuge Huai dahil hindi ito ang kanyang mga prinsipyo. Hindi niya ninais na sirain ang bata ngunit siya ay nag-aalala din na balikan siya ng mga prinsipe at tuluyan ang bata. Kaya ginawa niya kung ano ang dapat niyang gawin at maaaring mailigtas pa niya ang kanyang buhay sa pamamagitan ng mahinang pagtama sa kanya upang mapaniwala niya na ang bata ay tapos na at wala ng mapinsala pa sa kanya. Ako ay saglit na napaisip dito. Siya ay may layunin ngunit kailangan niyang mabigo sa layuning iyon kung hindi naman ay mapapatay niya ang batang si Jing Yuer. Kulang na lang ibulong nito sa kanyang mga tainga … linlangin mo silang ikaw ay patay na upang maaari ka pang mabuhay at maging malaya ..

**

Kabanata 005 Ang ngipin ng laman at dugo

Translated and edited by: Angel Chua

Ang langit ay unti-unting nagiging mas madilim, ang hangin sa hilaga ay sumipol at humagupit, Ang ginaw ay mistulang parang animo sinusugat ang kaloob-looban ng buto, ang hangin ay iginulong ang maraming natuklap na niyebe at nagumpisang mahulog, ang langit ay humihikbi tulad ng isang hibang na halimaw.

Habang ang kasambahay ng Zhuge Huai ang mga tao ay nililinis ang paddock ( isang malawak na lupain kung saan ang mga kabayo ay kinakalinga), kung saan ang mga katawan ng mga bata ay pinapala, at pagkatapos ay tinatapon sa karwahe. Hindi malayo mula sa pinaghuhukayan ng isang maliit na bangin, ang isang cumulus (isang uri ng ulap na napakabigat) na ulap ay lumitaw na may tunog na pagkaluskos, tila nasusunog at inilabas ang marahas na kulay itim na ulap. Mistulang ang mga ulap animo mo’y tumutulong sa paglilibing sa mga batang ito, kasama ng mga uhaw sa dugo na mga hayop. Ang mga damong ligaw ay tila dumaan lang ang hininga patungo sa kabilang buhay, tulad ng isang bola na pinagulong ng isang beses, ang mga mayayamang nag nagmamay-ari, sa pagtatapos ng paglalaro ay napagod at basta na lang itinapon.

Kung babalikan ang kulungan kung saan inilagay si Jing Yuer, siya lamang ang natira mula sa mga bata ng Zhuge Huai at hindi katulad ng iba, siya lamang ang nakadamit ng nasira na mga sako, ang kanyang ulo ay mababa at nakaupo nang tahimik sa kulungan ngunit nagpapakita ng kaunting palatandaan na siya ay buhay pa. Siya ay dumaan sa matinding pinsala na kahit na ang isang matanda ay hindi maaaring makaligtas kung ito ay matutulad sa kanya. Iniisip ng mga lingkod ng Zhuge Huai na maaaring mamatay siya anumang oras. Kahanga-hanga, sambit ng mga lingkod na nagpabalik palik upang siya ay tingnan habang tinatapos nila ang kanilang trabaho ngunit nakita pa rin nilang ang bata ay buhay. Humahangos sa hangin sa kanyang maliit na dibdib na humihinga at bumubuga na isang senyales ng normal na paghinga at ang lingkod ay napansin ito at inisip ang isang bagay ay kakaiba sa kanya at marahil may isang kakaibang puwersa ang makakatulong sa kanya upang suportahan siya kung sakaling siya ay namatay, upang ipagpatuloy ang kanyang paglalakbay sa buhay. Ang mga tagapaglingkod ay nagpakita ng kagandahang loob at nagpasya na hindi siya ihahagis sa huling hantungan, ngunit sa oras ng pag-alis siya ay ibinalik sa kulungan.

Kaninang umaga ang kulungang tila masikip ay wala ng laman sa sandaling ito, at ang mga bata ay patay na lahat, ngunit sa kanilang lahat ay may nag-iisang naiwan lamang. Ang nagmamaneho sa karwahe ay nananaghoy at sinambit ang suwerte ng bata ngunit hindi makatutulong maliban sa tahimik na tingin sa kanya at sundan ang kanyang mga sulyap.

Kahit siya ay walang masabi na anumang mga salita ang lalaki ay masigasig pa rin at napagtanto na ang bata na ito, kung ihahambing sa kung ano ang nangyari bago nagsimula ang masalimuot na pangyayari ng pangangaso, ay tila parehas pa rin, wala nga lang aliw at puno ang bata ng mga sugat.

Samantala, binuksan ni Huang Cheng ang mga pintuan, ang angkan ng Zhuge sa panahon ng mukhang  tag-init, ito ay may malaking impluwensya at mataas na antas ng katayuan sa buhay, ang mga tagapagtanggol ay pinagmamalaki ang kanilang katayuan at paggalang sa kanila ay nagapapakita sa kanilang baywang suot ang isang uri ng eksklusibong buckle (isang uri ng metal sa gitna ng isang sinturon) na sinadyang gawa sa kamay na nakalaan lamang sa kanilang angkan, si Huang Cheng ay tumango sa kanyang ulo at pinapasok ang mga ito.

Jing Yuer, isa mga bata ng Zhuge Huai ay hindi na na-alinatana kung anong oras  na at kung gaano katagal na siyang nakakulong at siya ay alog sa kagutuman. Hindi na niya mapagtanto ang kanyang kamalayan. Ang sikat ng araw ay tila isang haring nagniningning sa langit ngunit ang hangin ay napakalamig na paghagupit tagos ng bintana ng kulungan. Ito ay tumagas sa kanyang manipis na damit tulad ng isang kutsilyo na kinakayod and kanyang balat at nagdudulot ng pangkalahatang kirot.

Ang karwahe ay umikot sa pangunahing kalye ng Jiuwei na ito ay naka-panloob sa lungsod ng Lagerstroemia (nangangahulugang isang uri ng puno ng crape myrtle) Ito ay hugis parisukat, na itinayo ng mga sinaunang mga Ama na nagtataguyod sa mga pamilyang ninuno ng Reyna at ipinangalan sa kanila, apatnapu’t libong daang taon na ang nakalipas, ito rin ay isang lugar na pinarangalan bilang kanilang Banal na Lupain. Ang mga karaniwang tao ay kailangang harapin ang parisukat na sentro ng Lagerstroemia at humakbang ng tatlo upang sumamba at yumukod ng siyam na beses upang ipakita ang paggalang.

Sa wakas ay dumating sa tahanan ng Zhuge Huai ang mga tagapaglingkod ng Zhuge ngunit kailangang bumaba at tiyak na nakaharap sa palasyo at gawin ang posisyon ng Kowtow. (ang 磕头 ay nangangahulugan ng isang pagkilos ng malalim na paggalang sa pamamagitan ng pagluhod at pagtuktok ng mga ulo sa lupa)

Sa oras na ito, isang kabayo ang patungo sa kanila na sumigaw, isang maliwanag na tinig sa harapan at dahan-dahan na nagsabi: “Sino ang iyong lingkod ngayon, ganito ba ang paraan ng pagharang mo sa gitna ng daan?”

Si Zhu Shun ay mabilis na nakuha at tinugunan si Shu Ye Son, ang kanyang maangas na ugali ay natunaw sa hangin at mabilis hinila ang tali at pagkatapos ay magalang na sinabi: “Ang orihinal na Shu Ye Son, may maaari po ba akong mai-tulong sa iyo?”

Ang mabilis na kawan ng Zhuge ay mabilis na umiwas upang tumigil sa kanilang paglalakbay at animong nag-iingat ang mga kabayo sa kanilang panyapak na bakal na lumikha lamang ng  maninipis na tunog na tila gusting magpakita ng simpatiya ng batang lulan nito. Sumilip si Shu Ye Son sa bintana ng kulungan at nakita at narinig ang paghikbi ng isang batang babae, pagkatapos ay saglit siyang tumigil para tanungin ang bata: bakit ka umiiyak?

“Nakagat ka ba ng isang lobo?”

Zhu Shun ang mabilis na sumagot: Shu Ye Son, ito ay lamang ng isang alipin, walang makakasama. “

Si Shu Ye Son ay hindi lamang pinansin ang sinabi ni Zhu Shun, ito ay nakatingin lamang sa bata, dahan-dahan na tumungo at nagsabi: “Maaari ka bang tumingin sa akin?”

Si Zhun Shun ay naglabas ng isang latigo at bahagyang ipinalo sa kanyang tabi at sa pamamagitan ng kulungan habang ang katawan ng bata ay yumuyugyog . Ang batang bituin ni si Jing ay nagulat, itinaas niya ang kanyang ulo at nakatitig sa latigo.

Sa kanyang panig ay ang kanyang ulong malamig na sinabi. “Ano ang ginagawa mo?” Itinaas ni Shu Ye Son ang kanyang kilay.

Si Zhu Shun ay nakadama ng takot, mabilis na ipinaliwanag ng walang bahala: “Ang alipin na ito ay matapang, hindi  po dapat maglakas-loob na sabihin kay Zhuge Huai.”

“Tinatawag ka nilang Zhu Shun?”

Biglang may tunog galling sa loob ng kulungan bagaman mahina, ngunit nagpapakita ng bakas na hindi maaaring balewalain dahil payapa at kalmado sa pandinig. Ang malamig na Shu Ye Son ay nakadama ng kakaiba, bumalik at tumingin sa pinalong bata. Si Zhu Shun ay nabuking at nagpakunwaring sinabi: toktok, bata, “ano ang gusto mong sabihin?

Ang maliit na mukha ni Jing Yuer ay puno pa ng dugo, ang kanyang pares ng mga malalaking mata na itim at puti  ay mas nagmukhang maganda kapag nakita ng malapitan ang kanyang mukha. Kahit na mahina, sinabi niya: “Narinig ko lang ang isang tao na tumawag sa iyo Zhu Shun.

Napansin ni Zhu Shun: “Oo, ako, ano ngayon?”

“Wala,” ang bata ay umiling sa kanyang ulo. Kinuha ni Shu Ye Son ang maruming kamay ni Zhu Shun malumanay pinigilan ang kanyang braso at nahuli ang akma ng pagpalo, tumango at sinabi: “O, naalala ko na ang latigong ito, kanina lang ay pinagbigyan kita na kunwaring di ko alam.”

Si Zhu Shun ay biglang nagalit dahil gusto niyang kunwaring nakikipag-usap sa bata ngunit ang totoo ay gusto niyang paluin pero si Shu Ye Son ay nakahalata na siya ay walang galang at muling ibabanat ang latigo sa batang Jing Yuer. Si Shu Ye Son ang unang tumawa, ang labimpitong taon gulang na hitsura niya ay matangkad, tuwid na tindig, kakisigan at marangal, isang puting balabal na may burda na may mga patong na tila mga ulap ang nasa itaas ng kanyang eleganteng mukha ngunit hindi nagpapakita ng makabuluhang pagkatanyag. Tumingala siya sa bata, at mukhang nasisiyahan at sinabi: “Maaari bang sabihin mo sa akin ang iyong pangalan?

Nakita ni Jing Yuer ang mga mata ni Shu Ye Son pagkatapos ay tumango sa kanyang ulo ang kanyang mga mata ay marilag pero maliwanag. Sinabi ni Shu Ye Son kay Zhu Shun: ” Makinig ka sa kanya at seryosohin ang sinasbai ko sayo upang hindi ko na kailangang pumunta sa isang hawla na naghahanap pa sa iyo.”

Nakita ni Shu Ye Son ang kanyang mga mata na bahagyang yumuko ang ulo ng bata, bumalik siya kay Zhu Shun at sinabi na may isang ngiti sa kanyang labi: “Ang munting alipin na ito ay aking kaibigan, mula ngayon ay walang sino mang pwedeng lumapagtangan sa kanya lalo na ikaw.”

Zhu Shun sa kanyang mala-chinitong mata ay tumingin sa bata, tumango siya at nangako.

“munting prinsesa, hinintayin ko ang isang araw na malaman ang iyong pangalan, bago dumating ang araw na iyon, protektahan mo muna ang iyong sarili.”

Si Jing Yuer ay tumango, Shu Ye Son ay nagpakita ng isang banayad na ngiti bago bumalik sa malamig na mukha at nagmaneho ng kanyang kabayo at nilisan ang crape myrtle square. Si Zhu Shun ay muling bumalik sa kanyang pagkamaangas, iniutos ang karamihan ng lingkod upang magpatuloy sa paglalakad patungo sa tahanan ng Zhuge.

Ang tirahan ng tahanan ng Zhuge ay sumasakop sa isang napaka-malawak na ari-arian at mula sa likod  ng pinto si Zhu Shun ay ibigay si Jing Yuer sa dalawang tagapaglingkod sa loon ng tahanan ng mga Zhuge, sinabi niya ang ilang mga salita at malamig na tingin sa batang Jing Yuer at pagkatapos ay tumalikod.

Narinig ang isang malakas na katok at binuksan ang kandado ng pinto. Ang batang bituin na si Jing Yuer ay walang patid na itinulak sa silid ngunit sa kabila ng kanyang kondisyon at pinsala ay gumapang siya sa sakit upang isara at kinandado ang pinto.

Nitong ika-apat ng dapit hapon, medyo madilim sa labas, sa isang sulok ng Chai (ibig sabihin tsaa) na kuwarto ay mga tambak na malaking mga bungkos ng panggatong na kahoy, may isang daga ang gumapang at gumawa ng kaluskos na tunog. Ang bata ay hindi nabahala o sumigaw man lang, siya ay nakaupo lamang sa gitna ng silid ng imbakan, kinuha ang kapirasong ng sako mula sa kanyang balikat sabay kagat ng kanyang ngipin at pagkatapos ay pinilit na pilasin ang isang kap’rasong tela ng sako . Maingat niyang nilapatan ng unang lunas ang kanyang mga sugat at binabalot niya ito tulad ng isang may pagsasanay o dalubhasa sa panggagamot ng mga sugat.

Sa parehong oras at espasyo ay lumipat at nagpabalik balik ang oras ng panahon mula sa panahon ni Chu Qiao, sapat na upang patatagin ang kwalipikadong agent (ibig sabihin ay ahente), may normal na pag-iisip at emosyon upang harapin ang anumang bagay, kung ang isang ordinaryong tao lamang ang kailangan humarap sa kalagayang ito, ay hindi siguro makakaya o magiging kapani-paniwala.

Pagkabalik sa panahon na batang babaeng Jing Yuer, ay may isang babaeng animo ay isasakripisyo ang sarili sa pamamagitan ng pagpapakamatay para sa isang bansa, an kapalaran ng 11 deputy kumander major Chu Qiao sa maraming mga panahong nakalipas ay hindi kapani-paniwala, ang isang kalalimang bangin ay hindi kinakailangang itago ang kamatayan, kung hindi marahil, ito ay isa pang magandang simula ng bagong buhay.

Itinataas ni Chu Qiao ang kanyang kamay at nakita niya ang isang maliwanag na ilaw sa labas, tinitigan niya ang kanyang maliit na palad, isang bakas ng kalungkutan ang dahan-dahang dumulog sa kanyang puso. Ngunit hindi niya alam kung ano ito, at sa wakas bai to ay para sa kanyang sariling kalungkutan, o para sa isang naghihirap na bata na kung saan siya ay nagkaroon ng pangitain sa batang babaeng Jing Yuer. At sa pagitan ng estado ng panaginip na naglakabay sa mga sinaunang panahon ng Tsina, inalok niya ang kanyang kamay sa nakakawang bata.

“May tao pa ba?” sambit niya, hindi ko pinapayagan ang aking sarili na maging malungkot at matakot, ngunit dapat kong siguraduhin na panatilihin ang oras sa pinakamaikling sandali.” Si Chu Qiao ay, sa kanyang huling hininga… …

Ang oras at espasyo ng panahon ay muling bumalik sa panahon ng batang babaeng si Jing Yuer, na tila ba isang mahiwagang pagkakataon ang nagdulot sa bata na si Jing Yuer na bumulong nang dahan-dahan at animo’y isang napakalakas na alingawngaw sa kalangitan na bigyang pansin ang kanyang hiling, at pagkatapos ay ang mga luha ay dahan-dahang dumadaloy patungo sa kanyang manipis, maliit at maalikabok na mukha. Hinahawakan ang kanyang tuhod, ang kanyang ulo at mukha ay isiniksik sa kanyang braso, tahimik, ngunit ang kanyang dibdib at likod ay nanginginig habang siya ay humihinga ng hangin, mga tanda na maaaring mamatay siya sa anumang sandal. Ilang sandali, siya ay na-koma at sa isang estado ng panaginip iniabot niya ang mga kamay ni Chu Qiao. At pagkatapos, isang napaka misteryosong bagay ang nangyari at marahil isang banal na pamamagitan ang nagpahintulot niyo.

Naka-ilang sandali, sa oras kung saan nagising si Chu Qiao at dumating sa unang gabi ng dinastiyang ng Great Summer, sa loob ng tahanan ng mga Zhuge. Niyakap niya una ang kanyang sarili dahil sa kahinaan at takot, sumuko siya sa emosyon at lumuha. Binigyan niya ang kanyang sarili ng isang oras upang sumpain ang kapalaran, upang mahalin ang nakaraan, alalahanin ang tungkol sa hinaharap, at upang umangkop sa kanyang bagong buhay ngayon. Isang oras matapos ang nakaraan, siya ay hindi na 11 Super kumander Chu Qiao, ngunit ito ay wala kahulugan sa batang alipin na walang magawa sa hindi makataong kalagayan, uhaw sa dugo, puno ng kaguluhan ang malupit na dinastya na mahirap makaligtas na buhay.

Samantala nabuhay na kapalaran ni Jing Yuer ay humikayat sa kanya para harapin ang buhay sa halip na kamatayan, at ang pagbabago ni Jing Yuer sa espiritu ni Chu Qiao ay nagsabi sa kanyang sarili na makakaya na niya.

Ang kanyang mahinang sitwasyon ay hindi nagbigay sa kanya ng anumang pagkakataon na mahabag sa kanyang sarili at namnamin ang sakit, at kung hindi siya magalak, maaaring hindi siya mabuhay sa gabing yaon na harap ng kanyang maraming mga sugat at pinsala sa katawan.

Inunat niya ang kanyang maruruming kamay, kinuha ang isang maliit na stick at nagsulat ng mga pangalan sa lupa.

Zhu Shun, Zhuge Huai, maliit na prinsipe ng Hari, Mu, Zhao, siya ay wasto at tumpak.

Habang nagsusulat siya, dahan-dahan siyang nanginginig, sa labas ay madilim pa, ang tunog ng kawayan at kahoy ay uma-alingawngaw, may mga awit at mga halakhak ng mga sumasayaw na babaeng nagbibigay ng aliw. Siya ay tahimik at  inaalala sa loob ng mahabang panahon, at sa wakas ay sinulat niya ang huling salita: Yan.

Gongchoujiaocuo (ibig sabihin malaking bulwagan) ang bulwagan ng tahanan ng Zhuge sa kanang mata ng Yan Xun, ay sandaling umirap ng tingin. Siya nakasimangot sa kanyang magandang-hitsurang kilay, dahan-dahan iniangat ang kanyang ulo, patungo sa ang madilim na gabi ngunit tumingin ng malalim ang mga saloobin tungkol sa bata ay tumagal sa kanyang wari … pagkatapos ay naisip niya:

Ang libing sa gabi, ang paglipad ng gubat, ang mabagsik na dinastiyang ito, ay naging bulok sa loob.

Ang luma ay nakatakdang malipol at ang bagong kaayusan na galing sa mga abo ay binago sa pamamagitan ng muling pagsilang.

afterthoughts– Sa orihinal na nobela, ang mga highlight ng paglalakbay sa oras ng Chu Qiao ay hindi nakasama o idinetalye kaya nagdagdag ako ng ilang mga highlight upang ito ay mai-salaysay ng mahusay  ang paglipat ni Chu Qiao sa panahon ni Jing Yuer, nabibilang ang bata na ipinagkalooban ng langit sa pamamagitan ng isang misteryoso, mahiwagang kakayahan at misyon upang iwasto ang kawalan ng katarungan sa kanyang kasalukuyang panahon. Ito mangyayari lamang sa pamamagitan ng persona ni Chu Qiao at lubos na magaganap. Hindi sila nagpalitan ng lugar ngunit higit pa na sa Jing Yuer napagtanto na siya ay si Chu Qiao sa hinaharap at sinundan ang kanyang mga hakbang na ngayo’y nanirahan sa kanyang isip at kaluluwa mula ng inabot niya ang kamay  ni Chu Qiao at tanggapin ang kanyang pagbabago ng kapalaran at tadhana.

**

Kabanata 006 Ang Pagbalanse ng dugo

Translated and edited by: Angel Chua

Ang gabi ay nagiging mas madilim ngunit ang malamig na hangin ay tumatagos at tila humihiwa na tulad ng isang kutsilyo.

Kahit na ang kanyang buong katawan ay punong-puno ng sakit, si Chu Qiao (Jing Yuer) ay pinipilit pa ring tumayo, sa paligid at merong sirkulong kumikililing, tumatakbo siya at paminsan-minsan tumitigil at sa parehong kamay ay ikinukuskos ang balat upang pigilan ang lamig na pumapasok sa kuwarto ng Chai.

Si Yang Mei ay kumatok sa pinto ng tatlong beses at isang maliit na tinig ang narinig, ang bata ay tumigil at nagulat ng ilang sandali. Lumingon mula sa kanyang ulo upang makita kung sino ang taong kumakatok sa labas ng pinto.

Kahit na ang bintana ay mataas na ito at tila dahang dahang ibinubukas na lumitaw ng isang maliit na ulo, ang mata ng batang lalaki ay lumiwanag. Maingat siyang tumalon mula sa bintana papunta sa silid ng Chai, lumingon siya upang makita ang kinaroroonan ni Chu Qiao. Ang batang lalaki ay puno ng tiwala sa kanyang sarili at binati si Chu Qiao “Happy Huacai” (nangangahulugang napakarilag). Pagkatapos ay mabilis na inilagay ng batang lalaki ang kanyang mga daliri sa kanyang labi upang i-tikom ang bibig at kumilos ng tahimik.

Sila ay parehong tahimik, narinig nila ang labas na tulad ng isang hukbong may papalapit, ang bata ay tumakbo at ibinukas ang kanyang mga braso upang yakapin si Chu Qiao. Nagulat si Chu Qiao na may animong nabulunan sa leeg ngunit pakiramdam niya ay may dulot na matatag na ginhawa at sinabi ni Yang Mei: “Kami ay hindi natatakot kahit na sila ay pumarito.”

Si Yang Mei ay naka-damit ng napaka-manipis, mas bata sa edad ngunit isang walong-siyam na taon gulang na hitsura ang tumambad, suot niya ang isang kulay-abo na lupang damit at angkop sa kanyang katawan. Ang kanyang katawan ay hindi lumaki at siya ay bahagyang mas mataas kaysa sa ulo ni Chu Qiao. May mga kurbada sa kanyang mukha ngunit nagpapakita ng isang bakas ng hindi maipaliliwanag na tensyon. Hinigpitan niya ang paghawak sa kanyang mga bisig at patuloy na pinapatahan ang kanyang likod at sabay na inaaliw siya at sinabi: “Huwag kang matakot, isa lamang ang mga tropang yan na dumaraan.”

Walang babalang napapaluha ang mga mata ng batang si Chu Qiao, sa di-inaasahang pagkakataon ay gustong tumulo ang luha ang kanyang mga mata, tila ang kanyang katawan ay may kusang reaksiyon ng isang napakasakit sa pakiramdam niya ngunit at ginhawa din ang dulot sa parehong oras. Hindi niya makontrol ang sarili at ang kanyang mga mata ay nagsimulang bumigay ng ilang mga luha at hindi nakatulong sa kanyang sarili upang ihinto ito. Ang batang katabi niya may magaspang na damit ay basing-basa na.

Ang liwanag ng buwan ay di-inaasahang tumagos mula sa mga maliliit na butas ng bintana at nagningning sa loob ang dalawang bata. Sa pagitan ng langit at lupa ay malamig, ang kanilang mga dibdib lamang ang nagsisilbing nagbibigay ng kaunting init. Ang maliit na katawan ng batang lalaki ay tulad ng isang matigas na bundok sa malamig na gabi na ito kahit na medyo natatakot ay bagama’t magiliw, nanginginig siya ngunit matatag ang kanyang hawak sa kanyang kapatid na babae, hinigpitan pa lalo niya ang kayang bisig upang ang nakapaloob ay makapalagay ng loob.

“Aking kapatid na babae, ikaw ba ay gutom?”

Ang batang lalaki ay inilabas ang kanyang kamay at iniunat ang kanyang mga daliri at maingat na hinahaplos ang mga luha sa mukha ni Chu Qiao at ang bata ay nagpakawala ng isang magandang ngiti at sinabi na may awa sa kanyang tinig: “Ano ang gusto mong dalhin sa iyo ng iyong kapatid? “

Kinuha ng batang lalaki ang isang maliit na tela, parehong nakaupo nang maayos ay binuksan ang tela at  isang masarap na amoy ng pagkain ang tumambad sa kanilang paningin, isang mabango at maayos sa pagkakaluto na uri ng pagkain. Siya ay tumingin at nakita si Chu Qiao na nakatayo pa rin, si Yang Mei napaisip at sinabi: “pwede bang ikaw ay umupo?”

Si Yang Mei ay nagdala sa kanya ng isang makapal na mangkok na gawa sa porselana, sa may gilid ay kupas na kulay asul at puti. Ang mangkok ay puno ng kanin at sa itaas ay nakasalansan ang ilang mga gulay at herbal na dahon ngunit ang amoy ay mabango. Ang bata ay nagbigay sa kanya ng isang pares ng mga chopstick (isang uri ng katamtamang laki at manipis na maaring gawa sa kahoy o metal at karaniwang ginagamit ng mga intsik sa pagkain) at pinalamanan sa kamay ng Chu Qiao pagkatapos urged: “fast food, dumating sa kumain.”

Si Yang Mei ay nagdala sa kanya ng isang makapal na mangkok na gawa sa porselana, sa may gilid ay kupas na kulay asul at puti. Ang mangkok ay puno ng kanin at sa itaas ay nakasalansan ang ilang mga gulay at herbal na dahon ngunit ang amoy ay mabango. Ang bata ay nagbigay sa kanya ng isang pares ng chopsticks (isang uri ng katamtamang laki at manipis na maaring gawa sa kahoy o metal at karaniwang ginagamit ng mga intsik na kubyertos) at pagkatapos ay inalok ang kapatid: “kain na, halika dito at kumain ka.”

Tinitigan ni Chu Qiao ang kanyang mga mata at yumuko ang ulo sa kanya, ginamit niya ang chopsticks upang kumain at ilagay ang isang buong kanin sa kanyang bibig, ang kanyang bibig ay lasang maalat na galling sa lasa ng kanyang mga luha kanina at ang kanyang lalamunan ay parang nabubulunan at pagkatapos siya ay dahang-dahang ngumunguya ng pagkain at tila humihikbi hikbi… ito ang una mula sa huling oras na kumain siya ng maayos na pagkain. Si Yang Mei ay tumingin sa kanyang mga mata, si Chu Qiao nahihirapang  kumain sa pamamagitan ng kanyang bibig ang batang lalaki ay tila tinutulngan ang kanyang bibig upang turuan kung paano kumain at lumunok. Nang siya ay makakain na ng mabuti, nakakitaang maligaya ang batang lalaki  sa pagitan ng kanyang makikitid na mata.

Ang mga chopsticks  ay nagmistulang lumilikha ng tunog mula sa mangkok at sa gitna nito ay may nakalagay na karne, alam niya na ang kapatid niyang si Yang Mei ang nagpasok sa loob ng mangkok, ito ay upang mapanatili ang init ng karne sa gitna ng mangkok na napatungan ng kanin.

Kasing laki ng hinlalaki o tulad ng isang thumb ang piraso ng karne na nabubuo sa kalahating taba at laman ng karne at sa  malamig na madilim na gabi, talagang tila kay masarap at kaakit-akit kainin.

Ang isang malakas na tunog na parang mumog ay naririnig na nagmula sa batang lalaki, si Chu Qiao ay tumingala sa batang lalaki at nakita niya na napahiya ang batang lalaki na hinahaplos ang kanyang tiyan. Sinabi ng batang lalaki: “ako’s huwag mong panisnin, katatapos ko lang kumain, hindi naman ako gutom.”

Ipinasa niya ang chopsticks kay Yang Mei at sinabi ni Chu Qiao: “Kumain ka pa rin.”

Ang batang lalaki ay yumuko sa kanyang ulo at sinabi: “Ang aking batang amo ay napakabait sa akin at kumain kami ng marami  tulad ng pinakuluang karpa, matamis at maasim na karne ng baboy, suka ng madulas na tagaytay, puting karne ng bebe, hindi ko lahat mailarawan at masasabi sa’yo ngunit napakarami ng pagkain sa mesa, ako nga ay muntik ng masuka, ngunit ikaw halos wala kang makain “

Napumilit si Chu Qiao sa batang lalaki at sinabi: “Hindi talaga ako kumain ng taba.”

Ang batang lalaki ay bahagyang nasindak nang tumingin siya sa mga mata ni Chu Qiao na inilipat niya sa kap’raso ng baboy na kanyang inaalok, hinihimas niya ang kanyang lalamunan bago kinuha upang kunin ang mga chopsticks ni Chu Qiao. Maingat niyang kinagat ang kap’raso ng taba at pagkatapos ay ibinalik niya ang natitirang laman ng karne sa kanya. O, ayan na,  ngumiti siya at nagpakita ng kanyang mga puting ngipin at sinabi: “Sabihin mo sa akin, ngayon ay makakain ka na.”

Ang kanyang ilong ay namumula sa suka nito sangkap, dahil ang baboy ay niluto sa matamis at maasim na lasa, mabilis na iniyukod ni Chu Qiao ang kanyang ulo na may mga luha at halos babagsak ang luha sa kanyang mga mata ngunit palaging nananatili hindi nahuhulog.

Sa loob ng mahabang panahon, dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang ulo at nagpakita ng isang tila may pananaghoy na ngiti sa batang lalaki, habang nginunguya ang kap’raso ng karne, si Chu Qiao ay nagulat.

“Masarap ba?” Ang mga mata ng batang lalaki ay maliwanag katulad ng maliwanag na mga bituin sa kalangitan.

Si Chu Qiao ay tumango, ang kanyang tinig ay parang nabulunan at halos hindi makapaniwala na nanaig pa rin ang kagandahang loob ang batang ito: “Aking kapatid na lalake, ito ay napakasarap at ang dapat mong malaman na ito ang pinakamahusay na pagkain na natikamna ko sa aking buhay.

“Hangal,” ang sambit ng  batang lalaki at saka iniunat ang kanyang kamay at hinipo ang kanyang ulo. May tinitingnan bahagya malayo at tila nawala sa sarili niya at sinabi: “Hindi mo ba nalalaman na ang buhay ay maikli lamang?” Hindi natin alam kung ano ang sa hinaharap ngunit noong bata pa tayo ay kumain ka ng maraming uri ng pagkain at ngayon ay hindi mo matandaan ang nakaraan? Ngayon sinasabi ko ito sayo na maaari kang maging panatag sa hinaharap na isang araw ang iyong ikalimang kapatid na lalake ay magbibigay sa iyo para makakain ka gamit ang mainit na pinggan at magbibigay sa iyo ng lahat ng magagandang bagay sa mundong ito tulad ng pagkaing hindi lamang ng karne ng baboy na ito kundi pati na rin ginseng, abalone, sopas na gawa sa pugad ibon, paltos ng pating, lahat. Sa oras na iyon, walang sinuman ang gustong manakot sa ating muli, naniniwala ka ba sa iyong maliit na kapatid na lalake? “

Si Chu Qiao ay nasindak dahil medyo hindi siya sigurado kung ano ang sinasabi ng batang lalaki na ito at mukhang kilala niya siya, ngunit pagkatapos ay tumango siya ang kanyang ulo, yumuko sa batang lalaki na nagsabi sa kanya tungkol sa kanyang nakaraan at nagpakilalang siya ang kanyang ikalimang kapatid na lalake. Kinain niya ang lahat ng kanin sa gamit ang kanyang kamay at isinubo sa kanyang bibig, masarap ito ngunit masyado itong mainit at sinabi ni Yang Mei:

“Kapatid kong babae, huwag kang matakot.” At kinuha ni Yang Mei ang kanyang pang ginaw na damit at inilagay ito sa kanyang balikat na may malambot na tinig ngunit isang matatag na salita ang sabi niya: “Ako ang ikalimang kapatid mo ay pro-protektahan ka, narito ako kasama mo, huwag kang matakot. “

Ang liwanag ng buwan ay lumalamig sa isang lilim ng anino sa liwanag at sumisiksik ito sa pamamagitan ng agwat sa Chai (nangangahulugang tsaa) na silid ng apoy, tila umaalog ang malaking puting hamog na yelo naka-paimbabaw sa liwanag ng buwan, ang dalawang bata ay mahigpit na nakayakap sa kanilang maliliit na katawan at mabilis na nakapagbigay ginhawa sa kanilang nilalamig na katawan.

Sa di kalayuang ikaw ay mabalahibo, sutla at mahabang tugtog ng kawayan, alak at karne na napakainam pakinggan ay umaapaw, ang tunay na Huang Cheng sa wakas ay dumating sa ang paghantong ng isang engrandeng hapunan. Makikinang na mga ilaw, walang naalaala na sa larangan ng pangangaso ngayon sa mga masuwerteng nakaligtas sa mga batang babae, ang malamig na hangin na sumisipol sa apoy ng tag-araw ay inipang ang mga  plauta at inilipad sa hangin ang musika.

Sa ikalawang araw ang bata ay nagising at umalis at nag-iwan siya ng tala na nakasulat sa lupa para kay Chu Qiao upang basahin, isang hilera ng magagandang at maliliit na mga karakter: Bibisita muli ang kapatid ngayong gabi, sa ilalim ng kahoy na panggatong, at tinapay na tinatawag na siopao (isang uri ng tinapay na pinakuluan, malambot, maputi ay may laman na karne sa gitna ng tinapay).

Kinuha ni Chu Qiao sa sulok ang mga naputol na sanga at nakikita ang isang piraso ng langis at papel na nakabalot sa ilang mga dilaw na tinapay. Hinawakan niya ang tinapay sa kanyang mga kamay, at naging ng kalmado ang mga kagigising lang na mata.

Kaya’t sa loob ng tatlong araw, hindi alintana ang mga araw, si Yang Mei ay pumupunta sa silid ng Chai at sinasabayang kumainn gabi-gabi ang kanyang kapatid. Sa ikalawang araw ay tahimik siyang umalis. Sa ikatlong araw, ang tagapaglingkod ng Zhuge ay pumunta sa pinto at akmang bubuksan ito, si Zhu Shun ay lumingon at tumingin ng napakababa sa silid ng apoy o kuwarto ng Chai at saka pa lang nalaman na matapos ang tatlong araw ang bata ay buhay pa rin. Kumulubot ang kanyang mga kilay, at ang kapalaran ng isang batang babae ay ang naghudyat na harapin ang isang bagong araw.

Kinuha ni Chu Qiao ang sandali nang tumayo siya sa pintuan at sa wakas ay tumingin sa matandang gusali at pagkatapos ay nagpasiyang bumalik at binasa ang kanyang mga tala sa lupa.

Zhu Shun, Zhuge, Hari, Mu, Jue, Zhao, Yan … …

Ang bata ay unti-unting isinara ang kanyang mga mata, itinaas ang kanyang mukha, ang araw ay suminag sa kanyang noo, lumitaw ang isang maliwanag na pawang, isang ginintuang liwanag na nagpapaalala sa mga eksena ng mga lumilipad na phoenix. ( isang uri ng mitikal na ibon mula sa mga Griyego na lubos lubos na nabubuhay ng matagal at ito’y nagtatalay ng kakayahang mabuhay muli at ipanganak muli matapos mamatay)

Sinabi ni Zhu Shun: “Sa ika-anim na oras sa hapon, maaari kang bumalik.”

Habang naglalakad siya patungo sa labas, nakikita niya ang napakaraming luma ay gusot gusot na pabahay, sa isang dako ng isang malaking grupo ng mga bata ay maingat na nagtatago sa mga sanga pagkatapos ay sa isang pasilyo at lihim na tinititigan siya. Nagpunta si Chu Qiao sa isang bakuran ng hukom habang ang katiwala ay lumululan. Biglang isang malaking pangkat ng mga bata ang nagkumpol at pumulupot sa kanya at mga bata ay nahawak sa  kaniya.

“Ikaanim na kapatid na babae, naisip namin na hindi ka maaaring bumalik.”

Ang mga bata ay sumigaw at tumulo ang kanilang mga luha sa ligaya, si Chu Qiao ay parang nagulat, sa mag oras na ito ay parang tulad ng isang sifu (isang guro na nagtuturo ng disiplina) ang turing sa kanya ng grupo ng bata at pinabayaan lang niya ang mga maliit na nagkagulo sa luha at mga uhog ng kanilang ilong ay naghahalo-halo na.

“Gayun pa man, tumigil kayo sa  pag-iiyak.”

Ang isang lalaking tinig ay lubos na binigkas, ang lahat ng mga bata ay bumalik, siya ay nahihiyang sumigaw: “Mga tropa!”

Ang batang lalaki ay dumating mula sa labas na may hawak na isang bag na tela, tumakbo siya ng dalawang hakbang at pagkatapos ay nadapa at sumubsob. Lahat ng buto na galing sa supot na kanyang hawak ay nai-kalat sa lupa. Ito ay isang supot ng buto ng melon. Ang mga bata biglang nagpunyagi sa hangin habang natapon ito ni Yang Mei. Si Chu Qiao ay tumakbo at tinulungan siya.

“Huwag mag-alala, lahat ay mabibigyan.” Ang batang lalaki ay mukhang isang matanda, nang sinabi niya: “Ang bata ay parang namatay kamakailan, siya ay seryosong nasugatan kaya hindi kayo makikipag-away ang mga araw na ito sa kanyang at tulungan natin siya sa kanyang trabaho.

Ang lahat ng mga bata ay isa-isang tumango, may dalawang maliit na batang babaeng naka-pigtail itinaas ang mga puting malambot na mukha, nakangiti at sinabi: “mga tropa, magtiwala tayo sa isat-isa at tutulungan natin ang ikaanim na kapatid na babae.

Tanong ni Yang Mei: “Ikaanim na kapatid na babae, may masakit ka pa ba? Paano ka nakabangon sa kama?

“ikalimang kapatid na lalaki, maayos naman ako.” Ang batang lalaki ngumiti at tumingin at nahawi ang kanyang manggas, nakita ito ni Chu Qiao nang itaas niya ang kanyang mga kamay nasa ilalim ng kanyang manggas ay mga pawang marka ng latigo, ang ilang mga sugat ay bukas at wala pang lapat, hindi pa ganap na gumaling. May isa pang bata ang kanyang pangalan ay sinabi niyang siya si Xiaoqi na may ngiti: “Dinala ko ang gamot na napakadaling ang lunas, kaunting  pahid lang ito sa sugat at napaka-epektibong gamitin, kahapon kasi ang kabayo ay hinipan ng hangin sa kanyang baywang, kaya ako nakaisip na kailangang tulungan siya.

“Halika, pumasok ka, may sasabihin ako sa iyo.” Ang isang batang babae na may pitong taong gulang ay biglang dumating at hinila ang kamay ng bata.

Ang bata ay tumingin sa mga mata ni Chu Qiao at sinabi: “Lahat kayo mga batang nasa labas, pakisuyo pumasok kayo.”

Sa isang maliit na silid, isang malaking kang (nangangahulugang isang pinainit na banig para sa pagtulog), maayos na inilagay sa itaas at higit sa 10 sampung mga hanay ng kumot at tulugan ang naka- hilera. Tinawag niya ang bata: “ikalimang kapatid, ano ang nangyari?

Ang isang kabataan na hindi higit sa 10 taong gulang ay nasa loob ng silid at tinipon ang lahat ng mga ito habang umupo na parang buddha ang posisyon at binuksan ang isang maitim na butas ng kang, kinuha ang isang maliit na kahon at sinabi sa kanila: “Mayroong limang araw para sa Jingjia (nangangahulugan ng katarungan sa sibil) sa taong ito at magiging bukas ang pinto para sa araw. Nais mo bang lihim na maghanda kami ng insenso at papel na pera? Lahat tayo ay handa na.”

Tumango ang kanyang ulo: “mag-ingat, huwag kayo pahuhuli.”

“Buweno, sigurado ako, walang sinuman ang makakahuli sa amin. Alam mo, ang apat na mga batang heneral ay nasa paligid noong isang araw bago ang kahapon, kaya tayo ay maging maingat, nakita ko rin ang isang damit na mukhang nakadamit ng apat na peaches sa silid ng ikaapat na batang amo at pinatay nila ang dalawang kasama. Ang matandang amo ay wala sa bahay at gayun din ang batang amo ay wala sa bahay, dumarami ang mga pangamba sa loob ng tahanan ng Zhuge Huai, ang matandang amo noong nakaraang buwan ay pumatay ng higit sa (20) dalampung batang alipin, at kami ay binili magkasama sa pamamagitan ng pamilyang Du at talagang nababahala na isang araw ay tayo rin ang susunod.

Matapos ang sinabi niya, isang tao mula sa labas ang biglang dumating at nagbigay ng isang matalas na salita, Makinig sa isang matalim na tinig at sumigaw siya: “Buweno, ikaw na murang mga alipin ay hindi maglakas-loob na magnakaw ng mga bagay kung pinahahalagahan mo pa ang iyong buhay !!

Agad na tumalikod ang bata at dapat ay tumakbo at lumabas ngunit hinawakan siya ni Ju Xiang, binulong niya: “Halika mula sa likuran, hindi ka pwedeng makita ng mga tao dito, ang ika-apat na batang amo ay papatayin ka.

“Ako … ..” at si Ju Xiang ay naputol.

“Halika at tingnan ito!” sambit ng malamig na boses.

Ito ay isang simpleng bahay at kahit nasa likod ang pinto, sila ay tumigil at itinulak ang pinto upang pumunta, at pagkatapos Ju Xiang grabs Chu Qiao ng braso at pagkatapos malamig niyang sinabi: “Anuman ang mangyari ay hindi kayo maaaring lumabas.” at mabilis siyang kumilos.”

Mga panaghoy at latigo ang sumunod na narinig ng mga bata, ang matabang katiwala na babae itinapon ang kanyang braso noong  nagalit at sumigaw: “Mga kabataan, ito ba ay hindi ang taon ng Jingjia? Paano mo matatakpan ang plano mo ngayon na ipapadala ko ang iyong kapatid sa bulwagan ng bulaklak upang gumawa ng mga bagay na karumaldumal sa isang babae habang ikaw ay nandito upang magnakaw, ikaw ay talagang isang anak ng murang pugad ng embryo ito ang pang-iinsulto niya sa kanila.

“Tiya Song, alam namin na mali kami at hindi na kami muling maglakas-loob.” Sinabi ni Ju Xiang at hinarang niya siya sa harapan ng ibang mga bata. At nairita ang Tiya Song at hinahampas niya ang mukha ni Ju Xiang at bumulwak ang dugo. Lumuhod siya at hinila ang palda ng babae at malakas na nagsumamo na sinabi niya: “Pakiusap, hindi na kami uulit pa at maglalakas loob.”

“Sa palagay ko ay hindi mo nauunawaan at hindi ka na kailanman maglakas-loob pagkatapos kong ipatikim ang sakit ng latigo sa inyong lahat at ng mga bata!”

Nilatigo ni Tiya Song ang mga mga bata ng ligaw na mga palo, nagmarka ito sa katawan ng mga bata, hinila niya ang dalawang buhok ni Ju Xiang na nakatirintas at lubhang sugatan, ang ilan pang mga palo ay dinala sa kanya hanggang sa pa niyan tiisin bago dumilim ang kanyang paningin. Ang mga bata ay biglang sumigaw ng malakas habang ang babae ay patuloy sa pagpapalo sa kanilang nakatatandang kapatid at muling itinaas ang kamay na may latigo upang ipalo ulit sa mga bata.

Chu Qiao walang bakas ng takot at ni isang sigaw ng panaghoy ay narinig mula sa kanya. Ang Tiya Song ay tumingin sa baba at nakita ang isang maliit na batang babae na nakahiga sa kanyang mga damit sa harap ng kanyang napaka manipis na katawan, mga mata niya ay masyadong malamig at pagkatapos ng isang pares ng mga kamay ang mahigpit niyang hinawakan saka itinaas upang mamalo. Ang bata ay mukhang malungkot at nagsabi: “tigil”.

Nagalit ang Tiya Song: “patay na babae, hindi ka pa nakatagpo ng kamatayan?

” Chu Qiao, ibaba mo ang kanyang kamay!” Si Ju Xiang ay lumapit at lumuhod at deperadong namagitan hinatak niya si Chu Qiao sa kanyang damit at sinabi: “Tiya Song, huwag na po ninyo siyang paluin kahit kailanman”

Si Chu Qiao ay hindi nagpatinag ngunit mukhang tumingin sa babae at isang malamig na boses kanyang sinabi: “Subukan mong gawin ulit ang pagpalo sa mga ito muli at pagsisisihan mo ang lahat ng ito.”

Ang Tiya Song ay itinaas ang kanyang mga kilay at sumigaw: “Hindi ko na sila kakalabanin, pero sasaktan kita!” Pinulot niya ang latigo at itinaas ang kanyang kamay at tinipon niya ang lahat ng lakas at lalatiguhin sana ang tusong bata. Nugnit pinigilan ito  ni Chu Qiao kinuha ang latigo at hinila ang sinturon ng babae. Ang babae ay nawalan ng balanse ng kanyang paa ay bahagyang natisod, at ang napakataba niyang malaking katawan ay bumagsak sa lupa!

“Patayin ang matabang baboy” malakas na sambit ng mga bata, si Chu Qiao ay dahan-dahan na lumakad sa harap ng babae, yumuko at nagsabi: “Sinabi ko sa iyo! Subukan mo at pagsisisihan mo ito! “

Tumayo ang Tiya Song at sumigaw: “Hintayin mo ako!” at siya ay lumabas sa bakuran.

Nag-aalala si Ju Xiang tungkol sa mga mabilis na pangyayari, sa pagkabahala ang mga luha ay di na niya napiling tumulo sa kanyang mga pisngi: “ikaw batang maliit at mga bata nandtio, nagmalabis ka at lumikha ng isang sakuna, paano na ang ating gagawin ngayon?”

“Alagaan mo sila.” Matinding sabi ni Chu Qiao, umalis at sumunod sa babaeng lumabas.

Nang lumabas siya, naalala niya ang daan patungo sa dalawang pasilyo at nakita niya ang matabang babae ay tumatakbo sa tulay na bato. Siya ay mataba, makakatakbo lamang ng mabagal at huminto sa ibabaw ng tulay, hiningal. Si Chu Qiao ay nakayuko sa mayabong na talahib, tumingin sa paligid ng pabilog upang matukoy ang seguridad, kinuha ng isang bato, ang kalahati ng mata ay sulimpat tsaka tumututok sa sakong ng babae sinikot niya ang bato sa hangin at tinirador ang paa ng matabang babae.

Lumagutok ang bato at tumama sa sakong ng Tiya Song, ang babae ay sumigaw sa sakit at sa isang paa papilay pilay sa di sinasadyang pagkakataon bumagsak at nahulog siya sa tulay!

Ang panahon ay halos taglamig na, kaya ang dulo ng lawa ay may isang makapal na patong ng yelo, siya ay nahulog sa bahagyang yelo lamang na bahagi ng tulay at hindi sa lawa, ngunit ang apat na ng tinidor ay nakatanim doon at siya ay nasabit at hindi maaaring gumalaw.

Tumayo si Chu Qiao mula sa mga matatalim na talahib, dahan-dahan na kumuha ng malaking bato at akmang ihahagis sana ito tiningnan muna niya sa ibaba at sumigaw: “Hoy, dapat ba akong tumawag sa mga tao upang tulungan ka?

Ang babae na nahulog sa tulay ay nagsabi, “Mabait na bata, pumunta ka at tulungan mo ang iyong tiyahin, ouch, nasasaktan ako.”

Si Chu Qiao ay ngumingiti habang siya ay tumungo, ang isang malaking bato at inilagay niya sa kanyang ulo. Nakita ito ng babae, biglang nagulat at sumigaw: “Ano bang gagawin mo?

Ang babae ay sinisisi siya at dahang-dahan na inilabas ni Chu Qiao ang kanyang kamay dala ang malaking bato at Bang at tinahak ang yelo at ito pinaghiwa-hiwalay. Nagulat ang babae at bumulalas, ang buong lawa na natatakpan ng malamig na yelo, sa ilag sandali ito ay gagawa ng mga bula upang malunod at mamatay ang tao!

Tumayo si Chu Qiao sa tulay na bato, kalmado ang mga mata, at hindi kakikitaan ng anumang bakas ng kalokohan.

Ito ay isang mundo ng mga tao na nais kumain, nais na mabuhay, ngunit gusto mo lamang ikaw ang unang kumain at tulad ng isang sakim na hayop na nilulon mo ang lahat at ayaw mong magbigay upang mabuhay din ang iba pang mga tao.

At pagkatapos ay hindi siya kakikitan ng kalungkutan, siya tumalikod at umalis upang bumalik sa kanilang silid. Lumakad siya sa bakuran at nagtipon ang mga bata, lahat ay nasaktan ang kanilang mga luha ay sobra sobra. Inilagay ni Chu Qiao ang kamay niya upang gisingin ang maliit na bata na pitong taong gulang. Sa isang malalim na paghinga ay inimulong niya: “Huwag matakot, ang lahat ay naayos na.”

Ang pinakamababang alipin sa tahanan ng mga Zhuge ay nsa bakuran nakatira kung saan sila ay nakatira kasama ng mga baboy at aso, sa pangkalahatan ang mga maliit na alipin ay ang pinakamababa sa lahat ng mababa na walang magawa kundi lumuha lamang.

**

Kabanata 007 Ang Pananatili 

Edited by: XinYue
Translated and reviewed by: Angel Chua

Sa oras ng hapunan, ang mga bata ng Jingjia (ibig sabihin ay taon ng sibil ng katarungan) tinawag mula sa tagapangasiwa ng mga alilang babae, kahit na ang maliit ika pitong babaeng kapatid at si Ju Xiang ay nasugatan lahat sila ay tinawag na magkakasama, Chu Qiao may masakit sa baywang ay nasa maliit na silid at naiwang natutulog hanggang sa matapos nila ang hapunan, pagod ng bumalik.Pagkatapos ng hapunan,ang mga bata ay handa ng matulog sa papag. Si Ju Xiang ay umupo sa lapag at upang bantayan ang kang (isang uri ng kama na may painitan sa loob) na may kahoy na panggatong at may apoy.May pilat sa kanyang mukha na namumula at namamaga tulad ng isang ahas na vicous.

Ang silid ay napakatahimik, maririnig mo ang tunog ng pagtulog ng mga bata, pagkatapos ay hiniram ni Chu Qiao and damit ni Ju Xiang at inakyat ang papag at marahang sinabi kay Ju Xiang:”kung ang iyong mukha ay hindi maagapan, ang iyong pilat ay magkakapeklat at magiging permanente.

Habang si Ju Xiang ay nagtatrabahao sa harap ng butas ng kang upang mapanatili ang apoy bilang pampainit, ang kanyang maliit na mukha ay kapansin pansing nagiging manipis at ang kanyang mga mata ay naging itim at malaki. Tumingala siya at sinabi:”Chu Qiao, ang alipin ay hindi pinapahintulutan gamutin at kumuha ng gamot, sa huling pagkakataon na ang ika-pitong babaeng kapatid natin ay lihim na gumamit nito ngunit mula noon ay hindi na muli ginamit ang gamot sa kadahilanang baka  mapanganib na dala ito, at kung ito ay mahuli nila, todas tayo at madaragdagan muli and pinsala sa mukha ko.

Habang naguusap sila  ang kang ng ika-pitong babaeng kapatid ay biglang nag-alab at lumikha ng tunog. Bumaling ang dalawa at tumingin sa ika- pitong babaeng kapatid natutulog at tinadyakan ang quilt na kumot. Mabilis na tumakbo si Ju Xiang upang takpan ang maliit na ika-pitong babaeng kapatid na bata at pinunasan ang pawis sa kanyang noo. Ju Xiang ay napatuloy na bumalik sa butas ng Kang upang balansehin ang apoy.

Si Chu Qiao ay tumingin kay Ju Xiang, ang kanyang labi ay bahagyang gumalaw ngunit walang anumang salita ang narinig dito. Ang batang ito ay ay sampung taong gulang lamang, ang balikat na dapat niyang dalhin ay isang mabigat na pasanin. Sa loob ng silid na ito ang pinakamatanda ay sampung taong gulang, ang bunso ay hanggang lima o anim na taong gulang lamang, ang mayamang angkan ng Zhuge na ito ay may pinakamaraming ampong bato sa lima o anim na taong gulang. Ano ang ginagawa ng mga batang ito?

“Ju Xiang,” Si Chu Qiao sa ilalim ng kanyang kang, nakaupo kasunod ni Ju Xiang at marahang sinabi:”nakapunta ka na ba ang dakong timog?”

“Jiangnan?” Sumimangot si Ju Xiang kay Chu Qiao at tinanong: “Jiangnan? Saan ang lugar na iyon?

“Alam mo ba ang Huang Zhan o nasaan ang Yangtze?

“Ju Xiang tumango at sinabing:” Alam ko na mula sa Hong Chuan ay galing sa kanluran at makikita mo ang Pulang  Burol na patyo  kung saan sa ilalim ng dakong iyon ay isang pulang  ilog, aking batang kapatid bakit mo ito naitanong?

Si Chu Qiao ay tumingin ng malamig at tahimik na nag-isip, umiling siya at sinabi:”Wala lang ganito talaga ako nagtatanong ng kung ano ano at sino nga pala ang emperador ngayon, alam mo ba?”

“Ang emperador ay ang emperador, papaano natin tatawagin ang panagalan ng emperador, ngunit ang alam ko, ang mga nakasuot ng itim na may pantakip sa kanilang ulo ay mga prinsipe na madalas na nakikipaghalubilo o bumibisita sa ating tahanan ay ang ika-pitong anak ng emperador at ang kanyang pangalan ay Zhao Che at ang ika-labintatlong anak ang maliit at pinakabatang prinsipe ng Hari ng ating dinastiya.”

Isang malamig at mapanlait na mga mukha ang biglang tumambad sa kanyang isipan, si Chu Qiao bahagyang kumitid ang kanyang mga mga mata,at inulit: “Zhao..” at pinutol ni Ju Xiang ang salita nito.

“Ano ba ang nangyayari sa’yo, noong ikaw ay nagbalik ngunit ika’y kakaiba na, ikaw ba ay nasa tamang posisyon upang sabihin ang anumang bagay sa Tiya Song, paano niya papalipasin ang mga bagay na ito ngayon?

Lumingon si Chu Qiao bahagyang ngumiti at sinabi:”wala akong dapat ipag-alala. Ang Tiya Song ay nahulog sa lawa ng yelo at nalunod, pinanood ko siya na mamatay, kaya ang Tiya Song ay hindi darating sa atin at hindi lalabas upang sabihin kanino man.

“Patay?”si Ju Xiang ay nagulat ng sinigawan niya ang bata.

Tinakpan ni Chu Qiao ang kanyang bibig, at tumingin sa paligid at nakita ang mga batang Jingjia ay hindi nagising at malamig niyang sinabi: “Alam ko ang bagay na ito at alam kong alam mo ito, kaya huwag kang magsabi ng anumang bagay dahil ang kanyang puso ay makamandag, siya ay namatay ng panahon na iyon tuldok at huwag ka na mabahala.”

“Hindi, hindi mo siya pinatay, sadyang nahulog siya sa lawa? Ang anak na lalaki ng Tiya Song ay dating nasa korte suprema, kung ginulo mo siya, hindi na natin maiiwasan ang ligalig sambit niya.

Si Chu Qiao ay ngumiti ng nakakaloko habang siya ay nanunuya sa Tiya Song dahil sa kanyang puso  malupit ang mga ginawa niya sa mga mga bata at naalala niya ang paghamak at sumpa na sila’y galing sa isang murang pugad na sinabi sa kanila ng Tiya Song. Itinuro niya sa dibdib ni Ju Xiang at sinabi:” Sa palagay mo, kaya ko siyang patayin? Huwag na isipin ang tungkol dito,ginawa niya ang masamang bagay, kahit na walang sinuman ang pumatay ang Diyos ay hahanap ng isang taong katapat nito. Tara pahinga na tayo?”

Mabilis na umiling si Ju Xiang: “Hindi, kailangan kong paypayan ang apoy.”

“Ayos lang ako, ako ay hindi nasaktan, maari kang maging tamad bukas, sige na” sambit ni Chu Qiao.

Si Chu Qiao ay tahimik na nakaupo sa maliit na bangko, at oras oras ay tinitingnan niya butas ang kang at nilalagyan ng isang kap’rasong kahoy, at ang kahoy na panggatong ay nag-aalab at nasusunog, ang mukha ni Chu Qiao ay mapula na. Umangat siya ng tingin, at tumingin sa mga batang nasa silid at naging maasim ang kanyang puso. Sa kasamaang palad, ano ang maaring gawin niya? Siya ay dumating sa panahong ito ng hindi maipaliwanag at mahiwaga at hindi pamilyar ang dinastiyang ito, ngunit nakakulong sa maliit na katawan ng bata, nawala ang kanyang husay sa martial arts at lahat na ,tulad ng isang may mababang pagkakakilanlan. Siya ay abala pa rin sa pangangalaga ng kanyang sarili at siya ay nag-iisip at inuusap na rin ang tungkol sa pagliligtas ng iba? Ano ang gagawin mo kung kakain ka lamang ng isang mahusay na pagkain, kapag ang isang tao ay nagbibigay sa iyo mula sa kanilang paghahatid sa kanilang kabaitan, pagkatapos naisip niya na kailangan niyang umalis kaagad.

Si Chu Qiao dahan-dahang ipinikit ang mga mata, pabulong niyang sinabi sa sarili: ang taong gumagawa ng mga bagay ay dapat makagawa, at ngayon hindi na niya nararamdaman ang pasan maliban sa kanyang lakas.

Ngayon ay halos takip-silim na, dahan-dahang lumabas si Chu Qiao sa pintuan.

Ang tilaok ng tandang ay naghudyat ng bukang liwayway, ang panahon ay malinaw, ang mga batang Jingjia ay tumayo sa oras at isinuot ang mga damit ng alipin at nagsi-paghanda para sa maghapong trabaho. Nakita ni Chu Qiao sila’y nakangiti, iyong iba nama’y malungkot.

Si Chu Qiao ay lumabas lamang upang makapuslit ng makakain, tumingin siya sa ika-walong babaeng kapatid at nakahiga sa papag na walang malay at nag desisyon siyang lumayo.

Kahit na ang kanyang matibay na kaalaman ay nawala, ang tibay ng katinuan naman ng kanyang isip ay naroon pa rin. Si Chu Qiao, kahit hindi na tulad at kabilang sa 003 action 9 na super agents, subalit kahit na ano ang resulta ay  naka-base sa propesyonal na pagsasanay ng mga pambansang kawal. Sa angkan ng mga Zhuge, malawak ang sinasaklawan nito, bagama’t ang ilan sa mga ito ay pampubliko. Subalit para sa isang maikling pangangatawan ni wala pang walong taong gulang ay may matibay na pagmamatwid na pagsusuri sa espasyo at matalas na pakiramdam sa mga tao, siya ay katulad ng isa sa hindi pa natatalong palaruan.

Wala pang kalahating oras, tahimik siyang lumabas sa bulwagan ng militar, nakita niya ang dating korte, ang bawal sulok ay mararadamang ang matigas at matalas na alarma, at nagkalat ang mga kutsilyo sa tahanan ng kandungan saan man. Ang sambahayan ng Zhuge ay naiiba mula sa mga ordinaryong pamilya Han, tingnan lamang si Zhuge Huai at ang iba pang dugong bughaw na kapatiran. Tinuwid ni Chu Qiao ang kanyang likuran, ang isang maliit na katawan ay tulad ng isang maliit na puno, itinuwid ang kanyang damit, tumingala at nagpatuloy.

“Gusto mo bang mamatay?”

Dumating ang isang matangkad na tao, nakalantad ang kalahating bahagi ng kanyang mukha,ang kalahati naman ay nakatago. Tumigil si Chu Qiao, itinaas ang kanyang ulo, isang maliit na mukha’y malambot, maputi at maganda, Quishi (kahulugan ng batang babae,may magandang mata,tulad ng mga tubig sa tag lagas) mga mata’y maitim at maputi ang gitna, may matamis na tinig at mahina ang pananalita at sinabi:”Ang matangkad na lalaking kapatid ay nag-utos sa akin na pumunta dito sa bahay ng matanda, mayroon lamang akong isang oras dapat ako’y makabalik kaagad.”

Ang tao sa tahanan ng kandungan ay sumimangot, tumingin sa maliit na batang Chu Qiao ng pataas at pababa at sinabi: “ito ay isang iligal na channel, kahit anumang oras kapag binago ng matandang among lalaki ang kanyang mga kagustuhan at simulang gustuhin ang batang babaeng ito ay hindi ka na lalaki pa. Ang tao ay mukhang lito pa din: “Sino ang nagbigay ng pahintulot sa’yo? Alam mo ba kung nasaan ang bahay ng matandang among lalaki?”

“Mayroon akong isang direksyon”, ang bata ay bumaling sa kanyang sariling maliit na bagahe, inilabas ang isang puting papel, puti pero magiliw na kumpas ng kamay, bumulong-bulong:”Mula sa bahay, sa ikatlong kanto, ika’y lumiko pakaliwa sa harap ng lumulutang na restawran na may mahalimuyak na sayawan…”

Mabuti! Inip na sigaw ng tao sa tahanan ng kandungan:”Sino ang nagsabi nito sa iyo, wala pang naghatid sa iyo roon?”

Ang bata ay sumagot ng matapat:”Sinabi sa akin ng Tiya Song na dapat sana ay dadalhin ako doon, subalit siya ay aksidenteng nahulog mula sa batong tulay, bumangga ang kanyang ulo sa yelo ,tumingin ako sa kanya kung saan siya ay lumubog, palagay ko’y nakakatakot at hindi ko kaya ito.

“Ano?” Ang tagapangalaga ng tahanan ng kandungan ay biglang sumigaw, ang lalaki ay nagulat, biglang hinablot ang balikat ni Chu Qiao at sumigaw: “sino ang nahulog sa batong tulay?”

Si Tiya Song ang unang katiwala sa likod ng sambahayan.

Ang lalaki ay mabilis na isinuot ang kanyang pantalon at iwinagayway ang kanyang kamay sa mukha ng bata at siya ay sinumpa:”ikaw na bastarda, bakit hindi mo ito kaagad sinabi? Sumama ka sa amin upang aming isalba siya!

Si Chu Qiao ay sinampal at napasubsob sa lupa, ang kanyang mga tainga ay naghihiyaw, nanonood ang lahat ng tao, na nagmamadaling palayo sa isang gulo, bahagyang hinila ang bata, ang kanyang bibig ay may bakas na walang pakialam sa mga pambabatikos.

Ang mga sampal na ito, tatandaan niya.

Mabilis siyang tumayo,dimampot ang bigat ng kanyang mga kamay, at hindi tumungo sa pintuan sa halip ay pumunta siya sa isa pang pinto at nakita…Mayroong tatlong mataas na gintong pinto, sa loob magkabilang panig na nakatanim ang isang malaking bato ng Leon Zhu(ibig sabihin ay “nais”) may pintura sa mata, kakaibang bakas na parang may umiihip ng masamang espiritu, ang sambahayan ng Zhuge ay mayroong tatlong titik na kumikislap na nakaukit sa itaas ng bahay, marikit at ang konsepto ng kamangha-mangha.

Si Chu Qiao ay nagmartsa ng isang maikling hakbang, nagsisikap na makatapak sa isang bukana, isang paa sa labas ng pinto mayroon isang katang (stand) sa pinto, nagniningning sa araw at naarawan ang katawan at ang hangin ay sariwa pagadating sa loob ng pinto. Mula sa kung ano man ang nakita niya,ang buhay ay isa pang panimulang punto,natanggap niya ang kahihiyan sa pamamagitan ng dugo at mga luha,lagi niyang naalala at dahan-dahan niyang hahanapin ang benepisyo ng kaligtasan at ang matamis na paghihiganti, pagkatapos ay tahimik na maghihintay ng pagkakataong may makapangyarihan upang makipantay sa paglalaban sa araw na iyon.

Ang bata ay itinikom ang bibig, huminga ng malalim, itinaas ang kanyang paa sa likod, dapat siyang makalabas sa bulok na hawla.

Sa lalong madaling panahon, may biglang pamilyar at malupit na hiyawan ang narinig, tunog ng hinagpis at matinding tumagos sa kalangitan.

Ang buong katawan ni Chu Qiao ay nagulat at dali-daling bumalik sa labas!

afterthoughts– ito ay isang larawan ng kung ano ang hitsura ng sinaunang papag ng mga alipin sa tsina.

kang2

Kabanata 008 Pintuan ng pagsasaboy ng dugo

Edited by Lanie Reyes . . DONE FOR REVIEW. . .

Kabanata 009 Mga anak ng Jingjia

Edited by Raven Villanueva . . WORK IN PROGRESS . . .

Kabanata 010 Nagsimula pa lang

Edited by: Xinyue  . . DONE FOR REVIEW. . .

*All rights reserved.
Disclaimer: Ang lahat ng mga pagsasalin na ginawa sa pahinang ito ay nilikha sa labas ng pag-ibig
Para sa mga orihinal na nobela ng Mga Ahente ng Princess upang matulungan ang mga mambabasa na mapahalagahan o maaaring
maunawaan ang kagandahan ng nobela sa wikang Tagalog. Ang tagasalin ay
lahat ng mga pagsasalin ay hindi tama at tumpak sa lahat
ay mula sa orihinal ngunit sinubukan ang pinakamahusay na pagsisikap upang piliin ang pinakamalapit
posibleng pagsasalin mula sa orihinal nito at hindi nagpapahiwatig ng mga mambabasa sa
sundin ito. Kung mayroong anumang mga pagkakataon ng paglihis mula sa orihinal na nobela
ay hindi pananagutan ng tagasalin o lumilitaw na siya / kanyang responsibilidad.
Sa katunayan, ang mga mambabasa ay dapat na pamahalaan ang kanilang mga inaasahan at hinihikayat
upang basahin at makuha ang orihinal na nobelang nakasulat sa wikang Tsino.
Advertisements

16 thoughts on “Ang Talambuhay ni Chu Qiao Chuan Kabanata 001-010

  1. I am really enjoying the theme/design of your blog. Do you ever run into any browser compatibility problems? A number of my blog visitors have complained about my website not operating correctly in Explorer but looks great in Safari. Do you have any tips to help fix this problem?

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s